Het thuisfront heeft het ook niet makkelijk

Toen Bob in Uruzgan zat, stond Marianne er thuis alleen voor.

De dood van korporaal Cor Strik, de eerste Nederlandse gevallene in Uruzgan, maakt het nodige los in Nederland, maar volgens Marianne (42), die haar Bob sinds twee weken weer thuis heeft, moet je met dit soort zaken rekening houden. Marianne zit in de keuken. Haar man Bob is net binnengekomen met drie grote zakken vol zaterdagboodschappen. Sinds zijn terugkeer uit Uruzgan hoeft Marianne gelukkig niet meer met de tassen te slepen. „Je kan ook dadelijk hier naar buiten lopen en dan kan je ook zomaar ineens doodgereden worden door een vrachtwagen. Het leven hangt nou eenmaal aan elkaar met een zijden draadje.” Op de koelkast hangen een paar foto’s van Bob in Uruzgan. Onbevangen poseert hij met zijn maten. Grote zonnebrillen op, de wapens in de hand.

„We belden niet iedere avond hoor. Anders had ’ie net zo goed hier om de hoek op de hei gestationeerd kunnen zijn. Hij en ik moesten natuurlijk wel een eigen leven kunnen leiden. En ik kon hem onmogelijk alles vertellen wat zich hier afspeelde in het huishouden. Negatieve dingen hou je toch bij je en over zijn missies, als hij buiten het kamp ging, moest hij zwijgen. Als ik chagrijnig was dan zei ik dat gewoon. Dat ’ie morgen maar weer moest bellen.”

De opvoeding van haar twee kinderen nam veel tijd in beslag. Het is een beetje onwennig voor haar dat hij weer terug is. „Je moet nu toch weer rekening houden met hém. Terwijl hij daar in de woestijn zat ben ik doorgegaan met de kinderen. Ik heb in mijn eentje bepaald wat ze wel mogen en wat niet. In het voorbijgaan praat ik hem nu af en toe bij over nieuwe bedtijden en zo, maar het is niet handig als hij er zich nu mee gaat bemoeien. Over een paar weken, als ’ie er weer helemaal ingegroeid is, kan ’ie weer fulltime meedraaien in het gezin.”

Bob zit buiten, hij rookt een sigaret en speelt met de hond. Helemaal gewend is hij inderdaad nog niet. Hij maakt zich zorgen of de dood van Cor Strik niet een hoop commotie zal veroorzaken en dat daardoor een eventuele terugkeer van hem naar Uruzgan onmogelijk wordt. Echt bevredigend is Afghanistan niet geweest. Vuurcontact – waar hij uiteindelijk voor is opgeleid – is er maar één keer geweest. Daarbij werden zij ook nog eens beschoten en konden de Nederlanders niets terug doen. Eenzijdig vuurcontact. „Als je eenmaal bent uitgezonden wil je natuurlijk ook wel wat dóen daar.”

Het weerzien op het vliegveld was heel anders dan Bob zich had voorgesteld. In Uruzgan droomde hij er wel eens van. Zou hij op het vliegveld op Marianne afrennen of zou hij – stoer als hij is – langzaam en beheerst naar haar toe wandelen? En wat zou zij dan doen? Rennen en in zijn armen vliegen of óók afwachtend naar hem toelopen? In werkelijkheid stond er een enorme kluwen mensen en was het even zoeken geweest voordat ze elkaar vonden. Weinig romantiek. Zwaaiend met zijn armen heeft hij ruimte gemaakt in de mensenmassa om haar en de kinderen in zijn armen te sluiten.

Op de Uruzgan-foto’s op de koelkast heeft Bob een grote baard. Hij heeft hem laten staan omdat je daar aanzien mee verwerft in Afghanistan. Hoe langer en hoe voller de baard is, hoe meer indruk je maakt. Een grote zwarte baard straalt de meeste kracht uit. „Toch handig tegenover de Taliban.” Op het vliegveld was hij dan ook nauwelijks te herkennen voor zijn vrouw en kinderen. De avond van zijn terugkeer heeft Marianne de baard er eigenhandig afgeschoren. „Ik ga natuurlijk niet met zo’n baard in bed liggen. Het was een heel karwei hoor”, lacht ze.

In Uruzgan heeft Bob een dagboek bijgehouden. Dat heeft ze doorgespit om hem beter te begrijpen. Zo kwam ze er achter dat hij ook echt zware momenten heeft gehad. Dat hij haar miste en aan haar stem kon horen dat zij het ook moeilijk had. „Ach, het zal nog wel even duren voordat ie weer de oude is.”

Bob lijkt veranderd, hij let meer op haar. Marianne maakte nieuwe vrienden in de afgelopen maanden. „Mijn leven is natuurlijk ook doorgegaan, je komt nieuwe mensen tegen. Hij wil dan weten wie dat zijn en hoe dat zit, maar dat kan je toch niet allemaal zomaar uitleggen? Hij heeft toch van alles gemist, was er niet bij. Mensen denken dat het zwaar is voor de Uruzgan-gangers maar volgens mij is het voor het thuisfront veel zwaarder. De schoolkeuze voor onze zoon heb ik helemaal alleen moeten doen.”

Op het condoleanceregister voor Cor Strik heeft Marianne een bericht achter gelaten. „Een hart onder de riem voor zijn familie, die blijven toch alleen achter. Dat had ik ook kunnen zijn en daar heb ik natuurlijk ook rekening mee gehouden.”