Ahoy alsnog plat na poliepdrama Frans Bauer

Concert: Frans Bauer. Gehoord: 27/4, Ahoy Rotterdam. Herhaling: 28 april; 1-6 mei; 8-12 mei. Op 28 april en 6 mei ook een matineevoorstelling.

Een groots showballet, een drumband, schetterend koper, een tropisch feestje rond een kampvuur met de Vlaamse zangeres Belle Perez en een stel flikflakkende acrobaten. Voor een zanger die er zijn handelsmerk van heeft gemaakt dat hij zo gewoon is gebleven, trekt knuffelartiest Frans Bauer (33) tijdens de eerste van 15 concerten in Ahoy vrijdagavond veel opsmuk uit de kast.

„En nu wil ik een heel grote polonaise!” Hij hoeft het niet eens te vragen; overal hossen zijn fans terwijl ze met de handen in de lucht op elke tel mee klappen met de ene na de andere hoekige vierkwartsmaat. De enige bezoekers die dit minder geslaagd vinden, zijn de talloze fans in rolstoel die vooraan bij het podium staan en zich bij de bewaking beklagen dat ze door al het polonaisegeweld niets meer van de show kunnen zien.

Frans Bauer bespeelt zijn publiek als Jan Klaassen in een poppenkast; elke reactie is ingecalculeerd. De zanger die eind vorig jaar zijn megareeks concerten in Ahoy moest afzeggen wegens een poliep op zijn stembanden en daarover huilend verhaalde op het journaal, zegt dat hij vlak voor de show heeft gebeden „dat jullie mijn stem nog oké zouden vinden.” „Jááá-hááá!” jubelt het publiek bij voorbaat. Om de haverklap verschijnt weer een nieuw schattig blond meisje op het podium met een bosje rozen, elke keer weer zegt Bauer dat hij dat zo lief vindt van het meisje en elke keer weer doet het publiek: „Áááááh…” En wanneer een 44-jarige geestelijk gehandicapte uit het publiek Bauer tijdens een liedje tegen de grond werkt en hem ‘schatje’ noemt, waarop Bauer haar speels vermaant dat dit niet kan „omdat ik bijna ga trouwen”, brult het publiek het uit.

Het is kleuterpop voor volwassen, van de door een fanfare luid getoeterde meezinger Heb je even voor mij tot het nostalgische Het dorp. Van het mierzoete Verloren tot de nieuwe single Duizend lieve woorden – met op de videoschermen een selectie lieve woorden waarin ook zijn eigen voornaam voorkomt. Eendimensionaal is het, met galmende tegelspreuken, inwisselbare melodielijnen, kitscherige akkoordenschema’s en eenvoudige ritmes. De sterren, tranen, zonneschijn en rode rozen zijn nooit ver weg. „Vandaag is wee-heer een nie-hieuwe start,” snikt de zanger. „Jalalalala…” antwoordt zijn publiek. En morgen, dan is er weer een nieuwe dag.