Duwen en trekken in Den Haag

ABN Amro ging gisteren in debat met zijn beleggers.

De jaarvergadering was heftig en emotioneel. De bank verloor op punten.

Als kritisch belegger Peter Paul de Vries te lang geen beurt krijgt om een vraag te stellen, rent hij van achter uit de zaal veertig meter naar voren tot bij het podium. Twee beveiligingsmedewerkers pakken hem vast. „Dit gaat veel te ver”, roept president-commissaris Arthur Martinez geërgerd. Bestuursvoorzitter Rijkman Groenink is minder uit het veld geslagen. „U wordt echt de zaal uitgezet, hoor”, glimlacht Groenink.

Vroeger werd er elk jaar North Sea Jazz gehouden, gisteren was er in het Haagse World Forum Convention Center – in de volksmond Het Congrescentrum – de kermis van ABN Amro: de aandeelhoudersvergadering.

Directeur De Vries van de Vereniging van Effectenbezitters (VEB) krijgt na het duw- en trekincident alsnog de beurt. „Ik begrijp dat u het bestuur wilt beschermen, maar doe dat liever met advocaten. Ik ben niet schietgevaarlijk”. Groenink: „Maar u kwam wel dreigend aanstormen.”

ABN Amro is het middelpunt van een biedingsstrijd. Het Britse Barclays kondigde maandag een overname aan. Een concurrerende club van drie Europese banken (Royal Bank of Scotland, Fortis en Santander) liet woensdag weten ruim 10 procent meer te willen betalen. Beleggers zijn vooral boos dat ABN Amro afgelopen weekeinde een paar uur vóór de overeenkomst met Barclays zijn belangrijkste dochter in de VS, LaSalle, verkocht. De VEB zal naar de rechter stappen om af te dwingen dat de verkoop alsnog wordt voorgelegd aan aandeelhouders.

Al vanaf de eerste minuut is het hommeles tussen de Amerikaan Martinez, die de vergadering leidt, De Vries en andere aanwezige beleggers. Wanneer is besloten om de strategie te wijzigen en de grote Amerikaanse dochter te verkopen, wil De Vries aan het begin van de vergadering weten.

Dat is nu niet aan de orde, zegt Martinez. De strategie en recente gebeurtenissen komen bij agendapunt 10 aan de orde. Nu wordt de jaarrekening behandeld en daarna is goedkeuring van het beleid aan de orde.

„En hoe kan ik nu eerst uw beleid gaan goedkeuren zonder dat er een discussie is gevoerd over het gevoerde beleid? Kunnen we niet later stemmen”’, zegt De Vries, bijgevallen door onder meer pensioenfonds ABP. Maar Martinez geeft geen krimp. Het jaarverslag gaat tenslotte vooral om cijfers, zegt hij.

„Ik vind het optreden van de voorzitter ronduit onbeschoft”, zegt een particuliere belegger. Er volgt een daverend applaus.

Om half vier, anderhalf uur na de opening, geeft een belegger een beslissende wending. Zij vindt de discussie te plat worden. „We moeten er geen poppenkast van maken. Dat is ABN Amro onwaardig. En daar neem ik geen middag vrij voor.”

Martinez gaat door de knieën. „Ik ben het volledig met u eens. We gaan eerst naar punt 10 van de agenda.”

Niet de voorzitter van de vergadering, maar Rijkman Groenink weet de gemoederen in de zaal te bedaren met een bevlogen speech van drie kwartier. Verbeten stelt hij dat de bankiers elk jaar kijken naar de strategie, dat de beslissing om met Barclays te praten niet werd ingegeven door de brief eind februari van het Britse hedgefonds TCI, maar dat het bestuur zelf al had besloten dat een alleingang op de middellange termijn geen reële optie meer was. Dit was een besef dat langzaam is gegroeid.

Het bod door Barclays staat niet op de agenda, wel enkele voorstellen van TCI, de activistische belegger wiens brief de strategieverandering van ABN Amro in een stroomversnelling bracht. Direct na deze brief, waarin werd opgeroepen om ABN op te splitsen, begon de bank immers met Barclays te onderhandelen.

Het voorstel van TCI hiertoe staat wél op de agenda en wordt tot ongenoegen van het bankbestuur met grote meerderheid aangenomen. De bank blijkt zijn aandeelhouders niet meer onder controle te hebben. Het aannemen van dit voorstel is niet bindend, maar Groenink kan moeilijk om de nieuwe verhoudingen heen.

De bank wilde na afloop niet inhoudelijk reageren op de stemming en de gevolgen daarvan. Rivaal TCI, vertegenwoordigd door woordvoerder Paul Kaju vond de „overweldigende uitslag” van de stemming niet eens het voornaamste. „Het allerbelangrijkste is dat ik hier een overduidelijk geluid bij Nederlandse aandeelhouders heb gehoord tégen het bestuur.”