Dag lieve Sunlight

Vrijdagmorgen belde Leontien. Ze zei dat Sunlight niet lekker was. We zijn er achter gekomen dat ze koliek had. Mama had de dierenarts gebeld en die kwam. Die heeft haar een prikje gegeven. We moesten heel veel met haar lopen. Die avond kwam de dierenarts weer, het ging nog niet goed met Sunlight. Ze heeft ook nog paraffine gehad. We waren om negen uur weer thuis en om elf uur ‘s avonds waren we weer op de manege. Carolien was er ook bij. Mevrouw Lameijer kwam toen ook en heeft thee en koffie gezet. Ik wou zo graag dat ze bleef leven, ik was zo moe maar ik gaf het niet op en bleef maar met haar lopen tot ’s nachts half twee. Ik wilde natuurlijk niet dat mijn pony doodging. Meneer Lameijer stuurde ons toen naar huis en belde ’s morgens om half acht. Sunlight was nog niet beter en had nog steeds koliek. We waren er al weer om acht uur. Ze stond samen met Lloyd in de bak toen ik haar in de stal zette ging het vanaf die tijd helemaal niet goed. Mama heeft de dierenarts weer gebeld om kwart voor elf kwam de dierenarts die heeft haar in laten slapen. Sunlight had teveel pijn en dat wilde ik niet. Ik heb heel erg gehuild want ik vond het vreselijk. Ik zal haar heel erg missen. Ze was de allerliefste pony die er was!

Gelukkig heb ik nu weer een hele lieve pony. Ze heet Lady. Ze is 1.36 meter. Ze is bijna 14 jaar. Ze lijkt op het paard van mijn moeder die heet Mirna. We weten niet precies wat ze is voor ras, maar ze lijkt op een welsh-pony. Ze kan heel snel draven en ik heb in de krokusvakantie privéles gehad van Ninouschka. Dat vond ik heel erg leuk. Ik kan haar nu al wat beter bij me houden. Ik hoop dat ik net zo’n leuke tijd krijg met Lady als met Sunlight.

Paardennieuws van Eva Mulder, 9 jaar, uit Zuidlaren.