Ontleden, analyseren en dan gezellig koken

Jaha, er gebeurde wat politiek relletjesachtigs! Het vertrek van voorzitter Michiel van Hulten bij de PvdA was goed voor eindelijk weer eens lang voor deuren staan waarachter mogelijkerwijs iets plaats vond: „Het bestuur treedt af!” Pauw & Witteman hadden speciaal hun favoriete oud-PvdA’er Rob Oudkerk op een stoel gezet zodat we zijn belangwekkende commentaar zouden kunnen horen, maar wat het was ben ik nu al vergeten, want het was niks, die hele affaire niet, behalve een aanleiding voor iedereen om nog maar weer eens over „de verdieping van de crisis binnen de partij te spreken”. „Ja triest”, snauwde Wouter Bos toen hem om commentaar gevaagd werd. „Voor wie?”, bitste de verslaggever van het journaal terug. „Voor Michiel, voor de partij…”, begon Wouter weer eens aan een van zijn eindeloos lange uiteenzettingen. Voor Michiel. Waarom zegt hij niet gewoon: „Voor de heer Van Hulten” of ,

sinds ‘de heer’ een betiteling is die uitsluitend voor onderwereldfiguren gebruikt wordt, „Voor Van Hulten”? Doen ze in Frankrijk ook, alleen achternamen. Een poosje naar TV5 gekeken waar François Bayrou werd geïnterviewd, de weggestemde middenpartijkandidaat in de op de Nederlandse televisie onzichtbare Franse presidentsverkiezingen. Hij had geweigerd degenen die op hem hadden gestemd een nieuw stemadvies te geven. Daar zag je eens hoe een gesprek tussen een slimme interviewer, die natuurlijk toch zoiets als een voorkeur uit hem wilde knijpen, en een ervaren politicus kan verlopen. Beleefd, snel, slim – heerlijk om te zien. Natuurlijk, Paul Witteman kan dat ook. Maar hebben wij ook nog politici die het zo kunnen?

Eens naar Silent witness gekeken, omdat ik laatst nog vriendinnen elkaar verlekkerd hoorde bekennen dat ze graag thrillers en enge films keken die ze huiverend ‘gezellig’ vonden. Wilde ook wel eens wat gezelligs. Het duurde even voordat ik begreep dat de ‘silent witness’ uit de titel in elke aflevering het lijk of de lijken zijn: de hoofdpersonen van deze serie zijn patholoog-anatoom en ze helderen doodsoorzaken op door lichamen op de snijtafel te leggen. Er waren veel doodsoorzaken op te helderen: lillende levers, waterige longen, ellendig toegetakelde lichamen, één al ontbindend lijk van iemand die levend begraven was, heel erg gezellig was het toch niet. Meer curieus. Meestal vraag je niet „waarom?” bij een film of een serie, maar hierbij kwam die vraag toch wel op. Waarom zoveel moorden en zoveel lijken ter verstrooiing op het scherm gebracht in een verder nette Engelse serie met ook nog wat gewone familiebeslommeringen om het geheel in het alledaagse leven in te passen?

Op BBC2 waren ze juist de hele avond aan het koken. Vormde een onbedoeld vreemde combinatie. Kreeg er desalniettemin zin in, niet per se in de gebraden silent witnesses die twee Noord-Ierse koks opdienden om de wedstrijd van The great British menu te winnen: lamsfilet met bloedworst in een darmnet gewikkeld met gebakken zwezerik er weer omheen, maar vooral in het aanstekelijke koken van Neneh (Cherry) en Andi (Oliver) in Dish it up. Zomaar midden op de televisieavond koken die twee een aantrekkelijk diner voor hun vriendjes, met veel vis en fantastische salades en een peren-rozentaart. Ik wou dat ik hun vriendje was. Een heel wat gezelliger programma eigenlijk dan die lijken. Om af te slanken nog even gesonjabakkerd, niet echt, maar door naar haar te kijken bij Pauw & Witteman. Wat een fris meisje is dat toch, heel ontwapenend. Je krijgt bijna zin om op dieet te gaan. Maar doen we niet. We gaan fijn die vissen grillen van Neneh en Andi.

Discussieer over deze column op www.nrc.nl/ogen