Blind Date lijdt onder overdaad

Blind Date door Bill T. Jones/Arnie Zane Dance Company. Choreografie/teksten: Bill T. Jones. Muziekcompositie live: D. B. Roumain. Gezien: 25/4 in Het Muziektheater Amsterdam. Aldaar: 27 en 28/4. Inl.: www.gastprogrammaring.nl

Aan het slot van de voorstelling Blind Date loopt choreograaf en danser Bill T. Jones met een karretje over het podium, en zingt een treurige gospel. Even ervoor werd – als in een krantenoverzicht – allerlei rampspoed somber opgesomd: „2005: Orkaan Katrina: 10.000 doden, Terroristische aanslag in Londen: 50 doden. Aids in Afrika: 23 miljoen doden.”

„Me!”, roepen de dansers van Bill T. Jones’ dansgroep beurtelings en laten zich dan vallen om door hun mededansers net op tijd te worden opgevangen. Als sneuvelende soldaten zijgen ze ineen. Dat is een mooi beeld. Evenals de gestileerde reidans waarbij de dansers elkaars handen voor een tel kameraadschappelijk vasthouden.

Blind Date is bedoeld als een warm pleidooi voor pacifisme en is daarbij nadrukkelijk ook een danspamflet tegen patriottisme, dat van de Amerikanen in het bijzonder. Het is niet voor het eerst dat de Afro-Amerikaanse choreograaf Bill T. Jones (1954) in een dansvoorstelling zijn politieke engagement uitspreekt. Zo was zijn Still/Here (1994) een indrukwekkend ‘dans-memorial’ voor alle homoseksuele aidsslachtoffers, onder wie zijn overleden vriend en medeoprichter van de groep Arnie Zane. In die voorstelling bereikte hij een goede balans omdat de beladen thematiek tegenwicht kreeg van de abstracte (post)moderne dans, in een stijl die krachtig en strak, sterk en bijna atletisch en sportief overkwam.

Ook in Blind Date verlicht die ‘anti-symboliek’ de zwaarte van de materie. Wel lijdt de voorstelling onder overdaad: er is gospelzang en Afrikaans en Aziatisch getinte muziek en zang, en tekst, te lezen op losse panelen en ook nog eens geïllustreerd met decorstukken en videobeelden.

Wel kent Blind Date mooie losse scènes en een enkel echt indrukwekkend moment – zoals een live gezongen oud Iers volkliedje over een moeder die oorlogsleed bezingt. Maar Bill T. Jones heeft jammer genoeg te veel tegelijk willen behandelen, al blijft hij zelf ronduit een imposante figuur op het toneel, en weet hij nog steeds een magnifieke groep dansers aan zich te binden.