Ik vind rommelen meer iets wat vrouwen van in de dertig doen

Wist u welke mensen moeilijk een plek kunnen vinden in onze maatschappij? Néé, niet de moslims. Néé, ook niet de vrouwen. Néé, ook niet de vrouwelijke moslims.

Nog een keer raden.

Ja, inderdaad: kinderen tussen twaalf en veertien.

Zelf wist ik dat eerlijk gezegd ook niet; ik vernam het gisteren bij een prijsuitreiking van Jantje Beton. Twaalf- tot veertienjarigen, bleek, zijn te oud voor het speelplein en te jong voor de hangplek (de bewoording van Jantje Beton zelf). Ze hebben een dwingende behoefte aan een niet-wipkippige, maar ook niet met wiet en Breezerseks overgoten plek. Jantje Beton had dus een wedstrijd uitgeschreven voor het beste ontwerp voor een pre-puber-plek.

Ik dacht terug aan mijn eigen jeugd. Toen had nog niemand uitgevonden dat kinderen tussen de twaalf en de veertien zich nergens thuisvoelden. Zelf was ik me daar maar te goed van bewust, trouwens. Maar wat ik verder met die gevoelens aan moest: geen idee. Als een ontwerper toen een plek voor mij had moeten ontwerpen, had ik het liefst een enorm draagbaar luik gehad, waar ik me te allen tijde in kon laten vallen als ik me weer eens doodschaamde of onzeker voelde.

Geen draagbaar luik, bij de ontwerpen. Er waren plekken om te loungen (dat doen pre-pubers graag), te skaten en te ‘rommelen’, in de woorden van een van de ontwerpers. Ik vind rommelen meer iets wat vrouwen van in de dertig doen op dat héér-lij-ke donderdagmiddagje zonder de kinderen, maar goed, pre-pubers zijn er kennelijk vroeg bij.

Een intens goeiig project uit Purmerend won, waar geen loungebank of rommeltoestel aan te pas kwam. Het heette het Maatjesproject en was vrij simpel: een pre-puber en een echte puber werden gekoppeld, en dan gingen ze samen leuke dingen doen. „We hebben gekookt”, vertelde een stoere jongen van een jaar of zestien over zijn ondernemingen met de jongere Dennis. Een ander meisje had een jongen met het syndroom van Down onder haar hoede, en daar wandelde ze heel veel mee „want daar houdt hij van”. Ik moest bijna huilen van ontroering.

Het project Delflandje in Delft kreeg geen prijs, al vond ik de omschrijving wel intrigerend. Zo was er sprake van een ‘wiebelvlot om aan te sjorren’. Ach, als pre-puber heb je geen wiebelvlot om aan te sjorren nodig. Je bént een wiebelvlot om aan te sjorren.