Bericht van de Caraïbische Veluwe

In de Volkskrant las ik dat Ank Bijleveld, staatssecretaris van Koninkrijksrelaties, boos is op de Arubaanse regeringspartij MEP.

De regeringspartij MEP. Ik moest het opzoeken.

Eigenlijk zou ik me daar natuurlijk voor moeten schamen. Aruba geniet weliswaar een status aparte (wat ik godzijdank heb onthouden), maar nog altijd binnen het koninkrijk, wat wil zeggen dat het net zo goed bij ons hoort als Baarle-Nassau, of zoals vroeger de Oost-Indische Archipel. In Baarle-Nassau ben ik wel eens geweest, en van Java kon ik in m’n lagereschooltijd de voornaamste vulkanen op de blinde kaart aanwijzen. Maar met wat ze vroeger ‘de West’ noemden, heb ik om de een of andere reden nooit een relatie weten op te bouwen. Anders dan veel van mijn rijkere vrienden, die bijvoorbeeld graag van een duur jacht duiken, en die al vroeg waren uitgekeken op Saint Tropez, ben ik er zelfs nog nooit geweest.

MEP staat voor Movimiento Electoral di Pueblo. Zeg maar Kiesvereniging des Volks.

Wat heeft de woede van onze Ank gewekt?

Dat de persdienst van de MEP (hèt Mep?) heeft laten weten dat in Nederland de normen en waarden overboord zijn gezet, en dat het Arubaanse volk ‘storende zaken’ als seks met kinderen van twaalf, euthanasie, en gedonderstraal tussen mensen van hetzelfde geslacht, niet ‘opgedrongen’ wil krijgen.

Dat was me ook al ontgaan. Dat je in de Caraïbische Zee net als in Nederland een biblebelt hebt, of in ieder geval een door André Rouvoet gedomineerde strook water waar Aruba in ligt, zoals Tholen aan het Mastgat.

Maar sinds wanneer zou zo’n tropisch eiland niet mogen weigeren om zich bepaalde sociaal-culturele eigenaardigheden uit Nederland te laten aansmeren? Als Hollander heb ik me ook nooit zaken als een carnavalsoptocht uit Limburg willen laten opdringen. Het is al erg genoeg dat ik me als staatsburger een minister moet laten welgevallen die op televisie eigenlijk altijd ondertiteld moet worden.

Die Eurlings hoorde ik gisteren trouwens op de radio aan het woord over een akkefietje dat de bedenkingen op Aruba weer zal doen toenemen. Hij blijkt als bewindsman voor verkeer een spannend boekje voor kinderen te hebben laten schrijven over vrachtauto’s en hun dodehoekspiegels. Op zichzelf natuurlijk loffelijk.

Maar tot verontwaardiging van het kamerlid Bas van der Vlies (SGP, het MEP van Nederland) blijkt de tekst niet alleen nodeloos uit te weiden over hel, duivel en verdoemenis, maar is ze ook nog ‘angstaanjagend’. Precies de dingen waar Aruba voor bedankt.

Maar wat zei Eurlings (als ik het goed heb kunnen volgen) over het SGP-bezwaar? Dat scholen die het boekje te onoirbaar vinden, een ‘alternatief pakket’ kunnen aanvragen, en dat ze dan een vrachtauto met dodehoekspiegel op bezoek krijgen.

Dat gaat dus volstrekt voorbij aan wat ze op Aruba bedoelen, namelijk dat er in spannende boekjes nooit sprake moet zijn van hel, duivel, verdoemenis en andere angstaanjagende ingrediënten, en dat alternatieve pakketten daar niet aan helpen.

Wat is het eigenlijk voor een rare arrogantie van die mevrouw Bijleveld (partijgenoot van Camille) om van de regering van Aruba te eisen dat ze afstand nemen van die MEP-verklaring?

Zij en wij weten dat het nog veel erger is dan ze op Aruba vermoeden. Weten ze daar al dat een coalitiepartner van Balkenende IV de abortusboot van Women on Waves weer wil laten uitvaren? Dat het publiek in Utrecht nog altijd is overgeleverd aan een halfnaakte reuzin van ongeveer twaalf huizen breed? Dat ambtenaren van de burgerlijke stand geen homoparen mogen weigeren? En dat de publieke omroep in Nederland, de naam zegt het misschien al, soms wel één Sodom en Gomorrha lijkt?

Ik zou maar ’s een toontje lager zingen, Ank.