‘Halloow. Ik ben Ella Vogelaar’, was haar voornaamste tekst

Grote euforie: mijn buurt, Amsterdam-Oost, was door Ella Vogelaar uitgeroepen tot probleembuurt. Goed nieuws, want dit betekende, behalve eeuwige roem, dat er veel geld zou komen voor nieuwe klimrekken en gezellige plantjes, en dat die vervelende jongens die altijd bij de metrohalte rondhingen door de politie weggejaagd zouden worden (naar een metrohalte verderop).

Gisteren zou Ella Vogelaar zelf langskomen om te inspecteren hoeveel problemen er in de buurt leefden. Ze had daarvoor het Krugerplein uitgekozen, een plein waar inderdaad altijd junks in auto’s hun ding aan het doen zijn. Een topplek dus, vond ik. Maar natuurlijk kwamen die junks uitgerekend gisteren niet opdagen (onbetrouwbare types ook), en wemelde het plein ineens van de besandaalde welzijnswerkers en betrokken bewoners.

Ook was Bakkie in de Buurt er, een buurtinitiatiefje dat mensen middels gratis koffie nader tot elkaar probeert te brengen. Ik nam in afwachting van Ella een bakkie, en dronk het op in de hoop dat het me niet nader tot andere buurtbewoners zou brengen. Ik hou wel van koffie, maar niet zo van contact met mensen die ik niet ken. Voor ik het wist plofte er echter een vrouw in een roze joggingpak naast me neer, ook met bakkie, en vertelde mij haar levensverhaal. Dat was op zich best interessant, maar toen ze was aangeland bij een uitwijding over haar Egyptische schoonzus wier vagina door de naaste familie was dichtgenaaid, werd al dat ongedwongen contact me een beetje te veel.

Gelukkig arriveerde daar Ella Vogelaar, samen met Sharon Dijksma. Ze zagen eruit als twee overblijfmoeders en traden de mensen op het plein ook op die manier tegemoet. „Halloow. Ik ben Ella Vogelaar”, was de voornaamste tekst van Ella Vogelaar. Daarna vertelden de mensen op het plein – een sympathieke moslim van een Overkoepelend Orgaan, een actieve burger die een prullenbakkenproject runde, en de bedenkster van Bakkie in de Buurt – dat er in deze wijk veel bruggen gebouwd werden, sociale cohesie werd gecreëerd en dat er druk werd gewerkt aan een stukje opvoeding. Ella Vogelaar vond het allemaal even leuk.

Maar ik maakte me zorgen. Als die mensen zo doorgingen, zou ons binnenkort de status van probleembuurt worden ontnomen! En ho maar dan, met al die fijne subsidies. Snel rende ik van het plein af, op zoek naar een lastminute junk die ik aan Ella zou kunnen voorstellen. Maar er was er nergens een te vinden.