Broeikaseffect

Voor de Amstel Goldrace had ik mijn geld gezet op Oscar Freire. Met deze bekentenis loop ik het gevaar mezelf te voorzien van een brevet van onvermogen. De kenner zet zijn geld niet op Oscar Freire. De kenner weet immers dat Oscar kapot gaat tijdens de duizendvoudige heuveltjesbestorming in Limburg. Zelfs de niet- kenner weet dat. Als hij tenminste de moeite neemt de statistieken erop na te slaan. Freire en löss, dat wil niet.

De kenner die het gewaagd heeft in de psyche van Freire te duiken liet het al helemaal uit zijn hoofd geld te zetten op een overwinning van ‘de dromer’. Het parcours door het ministaatje, diep beneden in Nederland, met al zijn draaiingen overdwars en achterlangs, is veel te gecompliceerd voor hem.

Freire zou in staat zijn voor de overwinning te sprinten bij de voorlaatste passage op de Cauberg. Daarbij is zijn incasseringsvermogen qua overwinningen gering. Hij kan slechts een minimum aan vreugde verdragen. Van de vreugde na zijn winst in Milaan-Sanremo is hij nog altijd niet gerecupereerd.

Freire weet van zichzelf dat de Amstel Goldrace zijn koers niet is. De ploegleiding weet dat ook. Eén stabiel exemplaar verstaat in Limburg de kunst van het overleven: Michael Boogerd, zeker als een priemgetal, uniek als een priemgetal.

Maar waarom dan mijn geld gezet op iemand die niet kon winnen? Dat komt omdat ik het broeikaseffect in mijn berekeningen had verdisconteerd.

Het is een beetje een inconvenient truth, maar de klimaatsverandering drukt een zwaar stempel op de voorjaarsklassiekers. Het was te warm, te mooi, te windstil. De Ronde van Vlaanderen was een aanfluiting, Parijs-Roubaix een bagatel, de Amstel Goldrace een losse flodder. Ik heb geen koers gezien.

Ik ben trouw voor de rechtstreekse televisie-uitzendingen gaan zitten. Wat heet, ik installeerde mij met een pot thee en een asbak. Twee tot drie uur zou ik wel onderweg zijn. Maar ik vermaakte me uitsluitend met de onvolprezen landschappen. De heroïek die dezelfde landschappen behoorde uit te benen tot een slagveld ontbrak. Het televisie-offensief probeerde me ervan te overtuigen dat geschiedenis werd geschreven, maar het was wachten op de laatste drie kwartier voordat er iets van een koers op gang kwam.

Daarom had ik Freire gespeeld. Die droomt zich door het broeikaseffect en komt er per ongeluk achter dat er iets te winnen valt.

Volgend jaar speel ik hem weer. Hopelijk is hij dan nog iets minder bij de les.

Zondagavond, het liep tegen vijven, ik lag op de bank en ik luisterde naar de commentaren van de matadoren. De pot thee was leeg, de asbak vol. Dronken was ik van de groene Limburgse vergezichten, van de natuur die een maand voor ligt op schema. Discovery Channel had het niet mooier in beeld kunnen brengen. De weersvoorspellingen geven voor de komende Ardeense klassiekers opnieuw een stabiel en zomers beeld. Voor de landschappen zal ik weer vroeg inschakelen, voor de koers word ik laat in de middag wakker.