Terrassen

Terrassenweer. Er is een fase in het voorseizoen dat bos en zee nog niet écht lonken – eerst moeten er nog spullen worden gekocht om straks maximaal van bos en zee te genieten. Dat is in Amsterdam altijd goed te merken. Nooit zijn de terrassen er voller dan op zonnige voorjaarsdagen.

Waarheen te gaan? Ik ben een ervaren terraszitter, al is het voor mij, ik zeg het er maar haastig bij, ook ‘werk’. Menig stukje vond daar zijn oorsprong. Amsterdam is een goede terrassenstad, beter bijvoorbeeld dan Rotterdam en Den Haag, maar er komen ook veel (buitenlandse) toeristen, waardoor het vaak een heel karwei is om een plekje te bemachtigen.

Bij een terras hoort een mooi uitzicht, vind ik. Als je van je glas en je krant opkijkt, moet je je even in de eeuwigheid kunnen wanen. Daarom ga ik graag naar Dantzig bij de Stopera aan de Zwanenburgwal. De bediening kan er erbarmelijk zijn – gisteren overigens niet – maar het uitzicht is op sommige punten vorstelijk.

Het liefst zit ik in de hoek die uitkijkt op de plek waar de Amstel naar de Halvemaansbrug stroomt. Rechts in de verte ligt Hotel l’Europe met zijn gele, beige en gestreepte luifels (heeft ook een mooi terras), op de achtergrond domineert de Munttoren. Als op dit tafereel het zonlicht brandt, kan de toeschouwer zijn eigen juwelierszaak beginnen.

Hier in de buurt liggen nog twee andere goede terrassen, die van café De Jaren in de Nieuwe Doelenstraat. Vooral het bovenste terras garandeert een fraai panorama van de Amstel. Het nadeel is dat de terrassen klein zijn en dus snel vol zitten. Wie hier eenmaal zit, drinkt tergend traag zijn cappuccino, terwijl jij in de deuropening smachtend toekijkt.

Minder bekend bij toeristen is het terras van Vertigo boven het Filmmuseum in het Vondelpark. Het ligt voor een groot deel in de schaduw, maar het zicht op het park vergoedt veel. Beneden je leeft de homo ludens zich uit, rennend, fietsend en skatend, daarachter verrijst het groen van het park. Jij bent de vorst die op het geluk van het volk toeziet.

Komen we bij het AZ van de Amsterdamse terrassen, lang zieltogend, maar in 2000 heropend en nu in staat de concurrentie te overvleugelen: Wilhelmina-Dok in Amsterdam-Noord. Veel niet-Amsterdammers zal het onbekend voorkomen. Ga naar de achterzijde van het Centraal Station en neem de pont Meeuwenlaan over het IJ. Na een leuk tochtje van vijf minuten sta je op de noordelijke oever van het IJ. Dan naar rechts lopen.

Al na enkele minuten duikt café-restaurant Wilhelmina-Dok op. Ik heb er in korte tijd een groot zwak voor gekregen. Het is er nooit overmatig druk. Hier ontvouwt zich in de zon het schitterendste uitzicht dat een terraszitter zich kan wensen. Het IJ maakt zich fonkelend breed en laat de blik onbelemmerd op de skyline van Amsterdam rusten: van het Muziekgebouw aan ’t IJ (heeft ook een aardig, maar nogal winderig terras) naar het Centraal Station, en verder.

De boten varen zó dicht langs je dat je naar ze toe zou kunnen zwemmen. Een enkele keer draait een boot het om en komt zelf op het terras af. Zo kwam op 3 april 2005 een cruiseboot het terras binnengevaren. Dat was niet helemaal de bedoeling.

Maar voor een geweldig terras moet je wat overhebben.