`Zeg nou maar dat je mishandeld bent`

Tweemaal is `huiselijk geweld` op mijn pad gekomen. De eerste keer was toen een echtscheidende vrouw die ik goed kende, er bij de politie aangifte van had gedaan dat haar bijna-ex haar duim had gebroken; zij droeg een mitella. De mitella bleek overbodig; zij vertelde mij dat de duim gekneusd was toen zij de man was aangevlogen.

De tweede keer toen een van mijn schoondochters een pink brak, doordat iemand er per ongeluk op ging staan (zij zat op de vloer van een volle gymzaal met de handen achter zich). In het ziekenhuis bleef men aandringen dat zij `gewoon` zou vertellen dat het mishandeling was: `Heus meisje, wij horen hier zoveel, vertel het maar`. Toen zij ten slotte wegliep: ”Als jullie mij toch niet geloven heeft dit verder geen zin”, zag zij nog net dat op een formulier achter `oorzaak` een vraagteken werd ingevuld.

Beide gebeurtenissen hebben mij aan het denken gezet.