Ook vrouwen geen lieverdjes

Het artikel van Wim Orbons is een observatie van een - ook in mijn ogen - onderschat probleem. Juist het fenomeen dat Orbons signaleert, de rol van de vrouw, zou een oorzaak kunnen zijn in het falen van de aanpak van kindermishandeling. In mijn ogen zijn vrouwen niet minder agressief dan mannen, maar is de uiting ervan anders. Een vrouw zal haar destructiviteit eerder uiten door manipulatie, venijn, het onthouden van zorg en ander psychisch geweld. Of in een passieve vorm, door het laten gebeuren van mishandeling. Het is veel lastiger om dergelijke mishandeling aan te wijzen dan een blauwe plek, maar de destructieve aard ervan en effect op het kind is er niet minder om.

Daarnaast zijn vrouwen beter in staat dit gedrag te verbergen, onder meer door een slachtofferrol aan te nemen. Omdat het zelden zo is dat een mens uitsluitend slachtoffer of dader is, en vrouwelijke slachtoffers een status hebben waar nauwelijks aan te tornen valt, zal een vrouw niet snel worden aangesproken op haar daderrol, zeker niet door een man. Het effect is wel dat (te) veel kinderen bloot blijven staan aan niet onderkend geweld.

Mannen of kinderen die slachtoffer zijn van huiselijk geweld door een vrouw, zitten mede hierdoor in een benarde positie. Om geweld tegen kinderen, in welke vorm ook, goed te kunnen aanpakken is het nodig juist de daderrol van de vrouw boven water te krijgen en aan te pakken. Wellicht dat juist vrouwen, vooral in leidende posities in de politiek, als arts of rechter, in deze een belangrijke rol kunnen vervullen.