Don Quishocking herleeft met glans

Voorstelling: Dingen die je niet meer ziet, door het Amsterdams Kleinkunstfestival. Gezien: 19/4 in Bellevue, Amsterdam. Aldaar t/m 28/4. Inl. 020-5305301, www.akf.nl

„Mijn moeder kende ze vroeger”, zegt de jonge pianist die met een groepje iets oudere jongeren een voorstelling gaat spelen over de legendarische cabaretgroep Don Quishocking (1967-1982). Zo lang is dat dus al geleden. Maar het is een goed idee van het Amsterdams Kleinkunstfestival die reputatie tegen het licht te houden om te zien of ze nog stand houdt.

Dat blijkt gelukkig goeddeels het geval te zijn. De vorm van het ensemblecabaret – met de afwisseling van bijtende, grappige en gevoelige sketches en liedjes – moge nu nauwelijks meer bestaan, maar de nummers hebben nog heel wat te zeggen. Zoals die o zo keurig ogende dame die haar lied over de zwarte medemens besluit met het pleidooi „om al die lui naar Ameland te deporteren / dan kan het volk ze ook niet meer discrimineren.”

Doris Baaten, Ralf Grevelink, Stan Limburg, Job Schuring en Tom Dicke spelen en zingen die teksten in een mooie montage, waardoor hun optreden een feestje van herkenning is voor wie Don Quishocking destijds heeft meegemaakt, en ook een hopelijk verrassende kennismaking voor wie er toen niet bij was. Enige voorkennis helpt, maar is geen absolute voorwaarde om het te kunnen volgen.

In de stijlvolle regie van festivaldirecteur Evert de Vries wordt tevens de rode loper uitgelegd voor het uur na de pauze. Want dan volgt een reünie van het oorspronkelijke Don Quishocking, met de vier inmiddels grijze en/of kalende zestigers, zoals George Groot, Fred Florusse, Jacques Klöters en Pieter van Empelen en de veel jongere Jetta Starreveld die zich toch moeiteloos in dit gezelschap mengt.

Tijdens dit festival zijn ze tien dagen lang terug met een monkelend gepresenteerde medley van oude (en enkele) nieuwe nummers die hun klassieke kwaliteit opnieuw bewijzen. Scherp en sophisticated cabaret, zoals het zelden meer wordt gemaakt.