de official

Een official is in eerste instantie niet te ontdekken. Het is hier onmiskenbaar een gezellig zootje. Geuren van koffie, pindasaus, parfum, warm vlees en gras waaieren over de zonbeschenen sportvelden in Roterdam-Zuid. Ondanks het met kartonnen pijlen aangewezen parkeerterrein een tiental meters verderop, wordt er door bezoekers en spelers schots en scheef geparkeerd in de zojuist aangelegde berm. Op oorlogssterkte klinkt er West-Indische muziek, salsa en reggae in de overvolle kantine en op het terras ligt in een hoek een stapel bingoprijzen. Bij een luik naast de bar kunnen roti, pasteitjes, patat en frikadellen worden besteld en afgehaald, buiten werpen bestuursleden bosjes saté op rokende bakplaten. Er is een springkussen waarvan luidruchtig gebruik wordt gemaakt. Op het hoofdveld laten piekfijn gesoigneerde honkballers zich al werpend, slaand en vangend bewonderen door hun publiek. De acht bondsscheidsrechters zitten nog binnen. Daar doen zij zich tegoed aan de door het bestuur aangeboden lunch. Roken een sigaret, eten een kroket. De honkbalwereld is een kleine wereld, men kent elkaar al jaren en al net zo lang doet men goedmoedige pogingen om elkaar in de zeik te nemen. Met de voorbereidingen van dit toernooi, dat het begin van het honkbalseizoen inluidt, zijn vijfentwintig vrijwilligers, van wie het grootste deel vrouwen van spelers, een paar maanden lang druk geweest.

Dit is de 39ste aflevering van een serie over officials in de sport.