Iets schots en scheefs met jengelstem en wollige echo

CD ROCK

Check 1-2. Idem.

Munich

****-

Die rauwe gitaar, dat kreunende orgel, die jengelstem, die wollige echo, dat tempo alsof de duivel je op de hielen zit. Dit klinkt als garagerock uit de jaren zestig. Toen lang haar en opruiende klanken belangrijker waren dan hifi-kwaliteit. Liedjes als I Won’t Cry, Come Around en Liar, in welk jaar zouden ze gemaakt zijn? In 2006, in Amsterdam, staat in de kleine lettertjes op het hoesje van deze debuut-cd. Inderdaad: hoe stoffig en ruig de muziek van het Amsterdamse Check 1-2 (het vervolg op de Skidmarks) ook klinkt, het is nog net niet zo stoffig en ruig als het in 1969 had geklonken. Maar toch, de manier waarop zanger Sander Borst het laatste woord van I won't cry in de lucht laat hangen, alsof hij juist zijn tranen moet wegslikken, is prachtig en net zo weerloos als het in de jaren zestig klonk. Er zit iets schots en scheefs in de muziek van Check 1-2, van orgels, gitaar en zang die tegen elkaar aan lijken te botsen. Dat, in combinatie met de wonderlijke melodieën en het helse tempo, doet je vergeten dat de Stones inmiddels oude mannen zijn.

Hester Carvalho