Duits lied past Ten Damme goed

Concert: Ellen ten Damme. Gehoord: 19/4 Schouwburg, Leiden. Herhaling: 20/4 Valkenswaard; 21/4 Kampen; 24/4 Roosendaal. Tournee.

Acrobaat, actrice, rockchick, causeur, elegante vertolker van het Duitse lied: Ellen ten Damme is het allemaal. Zoals ze zelf zegt in haar show Von Kopf bis Fuss, ze doet graag kunstjes voor publiek. Daarvoor heeft ze nu uitgebreid gelegenheid tijdens een tournee langs theaters, waar ze optreedt met een band van vier rockmuzikanten.

Rockbands hebben doorgaans een moeizame verhouding met het theater: te vroeg, te licht, een zittend publiek dat niet kletst, rookt of danst. De interactie ontbreekt. Maar voor Ten Damme is dit geen probleem. Want zoals gisteravond bleek in de Schouwburg in Leiden, is Ten Damme meer actrice dan zangeres.

Dat leidt tot een merkwaardige tweespalt in haar show. Ten Damme zingt Duits en Engels (en een mooi liedje in het Nederlands). Dat Duitse lied doet ze prachtig, het Engels is minder. Hoe kan het dat dezelfde zangeres in de ene taal wel overtuigt en in de ander niet? Waarschijnlijk door de interpretatie van de luisteraar. Van de Duitse liederen die Ten Damme en haar band spelen (Rote Rosen van Hildegard Knef, Lili Marleen van Marlene Dietrich en enkele Weill/Brecht-composities) pik je de theatrale uitvoering. Hun sfeer vraagt om ten hemel geslagen ogen en een geaffecteerde dictie. Ten Damme ontroert hier, doordat ze de elegante heroïek van het Duitse lied iets menselijks geeft.

Andersom gaat het bij de Engelse liedjes, afkomstig van haar nieuwe cd Impossible Girl. Het zijn popliedjes zonder al te veel smoel, zwemend naar Blondie en soms Courtney Love. De uitvoering van een Engelstalig poplied heeft zijn eigen wetten: daarvan willen we echtheid, oprechtheid en overgave. Die verwachting wringt met Ten Dammes bestudeerde mimiek, acrobatische toeren en theatrale manier van zingen.

Wat goed uitkomt bij het Duits, zit in de weg bij het Engels. Dan valt ineens op: Ten Damme spéélt een zangeres.