Roadmovie in Marokko

De NPS zond drie series uit van Dunya & Desie, die in het buitenland prijzen wonnen.

In Marokko vinden nu de opnames plaats van een film over de twee vriendinnen.

De crew van Dunya & Desie – De Film is sinds een maand in Marokko, voor opnames. De laatste van die opnames vinden plaats in Marrakech. Wij mochten op de set komen kijken.

Dunya & Desie – De Film gaat over twee vriendinnen, de Nederlands-Marokkaanse Dunya en de Nederlandse Desie. Dunya is in Marokko omdat haar ouders haar daar willen uithuwelijken aan een neef. Desie is er omdat ze haar biologische vader komt zoeken.

Hun avonturen lijken geknipt voor een multiculturele film. Maar, zeggen de makers, Dunya & Desie – De Film gaat in de eerste plaats over vriendschap. Leontine Petit van Lemming Film, de producent: „Met deze film willen we meer nadruk leggen op samenleven.” En, voegt regisseur Dana Nechushtan toe: „Met de film pakken we de serie op als Dunya en Desie wat ouder zijn, 18 jaar. Ze krijgen te maken met de dilemma’s die elke jonge vrouw kan hebben. Het is een dramafilm, die onbedoeld ook grappig is. Dat komt doordat het over echte mensen gaat.”

Vriendschap is de rode draad in de film, de verschillende etnische achtergronden worden niet expliciet genoemd. Leontine Petit: „De multiculturele samenleving is voor veel jongeren realiteit. Met deze film laten we zien dat we allemaal vergelijkbare problemen hebben, ongeacht onze achtergrond.”

Voor Iliass Ojja (18, hij speelt de rol van Soufian, het broertje van Dunya) en Maryam Hassouni (21, de Emmy- winnares die de rol van Dunya speelt) is het „een feestje” om in Marokko opnames te maken. Beide hebben Marokkaanse ouders, afkomstig uit het noorden.

Voor Hassouni is Dunya & Desie – De Film geen clichéfilm over de verschillen tussen Marokkanen en Nederlanders en de problemen van jonge Marokkaanse meisjes. „In élke film zit wel een cliché. Dunya wordt uitgehuwelijkt, maar ze denkt: ‘Misschien is die jongen wel leuk’. Dat is een hele andere benadering.”

Het is vandaag ongewoon koud in Marrakech, waar een leegstaande riad, ergens in de medina, als decor fungeert. Dunya en Desie worden erheen geleid door een klein jongetje, die hun pas de riad wil aanwijzen als ze hem tien euro geven.

Eenmaal in de riad krijgen de twee vriendinnen ruzie. Desie tegen Dunya: „Jij moest zo nodig vluchten voor die focking rotfamilie van jou! Waarom rot je niet op?”

Focking rotfamilie – is dat wel goed, vraagt Eva van de Wijdeven, die Desie speelt. Ze heeft zichtbaar kippevel. „Ja hoor, heel goed”, knikt regisseur Dana Nechushtan.

Marokko is het decor geweest van grote Amerikaanse producties, zoals The Gladiator en The Kingdom of Heaven. De makers onderstrepen dat het samenwerken met de Marokkaanse collega’s „goed bevalt”. En dat terwijl, zegt regisseur Nechushtan, „wij voor de Marokkaanse co-producent maar een piepkleine productie zijn”. Maryam Hassouni, die Dunya speelt: „Ze zijn hier professioneler dan in Nederland.”

En Leontine Petit van Lemming Film: „Vaak gaat het in het buitenland mis. Dat kan liggen aan de communicatie. Of dat men gewend is anders te werken. Drie jaar geleden waren we in Duitsland. Dat ging moeizamer dan hier.”

Toch is er soms wrijving. Een keer wilde de regisseur de stoelen in het ziekenhuis weghalen. Desie zou op de grond zitten wachten. Toen protesteerden Marokkaanse crewleden. „Zulke ziekenhuizen hebben we hier niet meer. Dat is een erg scheef beeld dat je neerzet”, zei één. Ook de scène waarin een politieagent in uniform omkoopgeld aanneemt van Dunya en Desie, veroorzaakte problemen. Regisseur Nechushtan: „We mochten dat niet in beeld brengen met een agent in uniform. Dus werd het een agent in burger. De meisjes kopen die agent alsnog om.”

Na de opnames ging de politie naar de Marokkaanse co-producent om beklag te doen. Nechushtan: „Maar voor 2000 dirham (200 euro, red.) zou er geen rapport van worden opgemaakt. Dus het werkt blijkbaar wel zo.” En wat zegt de Marokkaanse crew? Eén van hen, die niet met zijn naam in de krant wil: „Over het algemeen is het prettig werken met Nederlanders. Maar Amerikanen en Fransen weten beter wat ze willen. Als een bepaalde scène niet op de geplande tijd wordt opgenomen, gaat die scène helemaal niet meer door.”

„Nog 5 minuten! Dans 5 minutes!”, klinkt het door de walkie-talkies. De ruziescène wordt nog een keer opgenomen, nu zonder de meisjes in beeld. De Duitse figuranten, die de hele dag al klappertandend wachten, mogen eindelijk in actie komen.

Dunya & Desie – De Film gaat half oktober in première.