Hoerenlopers hebben ook kinderen

Zie je nu aan de manier waarop het drama op Virginia Tech verslagen wordt wat de beperkingen zijn van televisie, vergeleken bij een krant, of zie je wat de beperkingen zijn van Nova? Nova zat er meteen, vanaf de eerste avond, bovenop – maar de eerste avond hadden ze niet veel te laten zien, behalve héél lang Bush die zei dat het veilig hoort te zijn op een school en dat het heel erg was, en een jongeman die zei dat hij gewaarschuwd was om niet naar de campus te komen en die dus meteen gegaan was. Correspondent Willem Lust kwam in beeld en hem werd gevraagd: „Heb jij nog iets toe te voegen aan deze beelden?” Nou nee, dat had-ie eigenlijk niet. Er was natuurlijk ook nog vrijwel niets bekend maandagavond. Dinsdagavond nieuwe poging, met echte ervaringen van een Nederlandse die les geeft aan de diergeneeskundefaculteit op Virginia Tech en die weinig te vertellen had. Gisteravond was ze er weer, ze liep wat langs de snel opgerichte monumentjes, las teksten voor die op tijdelijke gedenktekens waren aangebracht, wees waar ze haar auto had geparkeerd de dag van de schietpartij. Verslaggever Lust vertelde wat over de dader en dat deed hij best aardig, maar wat je in een betrekkelijk klein stukje in een krant kan opschrijven is meteen al véél meer en veel informatiever dan wat iemand in maximaal vijf minuten kan vertellen. De beelden voegden maar weinig toe, want de beelden zijn beelden van gebouwen waaraan je niets ziet, of van groepjes studenten aan wie je meestal ook niets ziet. Dus werd er dinsdag vooral gediscussieerd over wapens en het belang dat ze voor Amerikanen vertegenwoordigen.

In de kranten daarentegen kon je meeslepende reportages lezen waarin gesprekken waren gevoerd met studenten die erbij waren, of waarin een onderzoekje wordt gedaan naar het rouwvertoon: een nationaal toneelstuk, volgens sommigen, opgevoerd voor de camera’s.

Had Nova het veel beter kunnen doen? Of heeft televisie gewoon de pech dat je nu eenmaal beelden moet laten zien, en er zijn geen beelden, en mensen moet interviewen die eigenlijk niets te vertellen hebben? Of betekent dat dat je de verkeerde beelden en de verkeerde mensen hebt gekozen? Wij kijkers vragen het maar beleefd.

Wat wel goed werkte, als verhaal met beelden, was het profiel van Metje Blaak, woordvoerster van De Rode Draad, de belangenvereniging voor prostituees, en van Vakwerk, de vakbond voor ‘sekswerkers’, uitgezonden door de Humanistische Omroep. Het aardige aan dit profiel zat hem vooral in Metje Blaak zelf, een vitale, vrolijke vrouw die je graag ziet en hoort praten. Ze vertelde dat het vroeger ontzaglijk moeilijk was om je te verzekeren als prostituee, dan zei zo’n verzekeringsmaatschappij: „Mevrouw, wij hebben ook christelijke cliënten.” „Ik ook”, had ze geantwoord. Toen ze eens een lezing hield, werd er provocerend gevraagd: „Hebben hoeren ook kinderen?” „Ja”, zei ze, „net als hoerenlopers.” Bravo Metje.

Nu voert ze een actie voor het openblijven van de bordelen op de Amsterdamse wallen – „Blijf met z’n allen met je poten van de wallen” – omdat ze vreest dat de vrouwen die daar werken anders op onzichtbare plekken komen te zitten waardoor haar organisatie het contact met ze verliest. Niet dat ze veel voor ze kan doen over het algemeen. Een paar trucs leren om te zorgen dat mannen niet al hun bizarre verlangens op ze botvieren. Maar een vrouw die gedwongen achter de ramen zit uit het leven halen, dat kan ze niet. Blijft trouwens een wonderlijk eufemisme voor deze beroepsbeoefening: ‘het leven’.

Discussieer over deze column op www.nrc.nl/ogen