Geen auto voor hoge hakken

Dakloos rijden vereist een nonchalance die niet direct voor iedereen is weggelegd. De hele week is het stralend weer, maar als ik vroeg in de ochtend naar een afspraak rijd, blijft het dak gesloten en als ik me daarna moet haasten naar een volgende afspraak ook.

Aan het einde van de middag, onderweg naar huis is het 22 graden. Na een voorzichtige aanraking van de knop rechts naast me, zoemt het dak omhoog, van voor naar achter en dan naar beneden. In minder dan een halve minuut vouwt hij zich in de kofferbak. Daar past dan ook nauwelijks meer iets bij. Losse papieren vellen waaien de snelweg op, haren prikken ondanks de zonnebril in mijn ogen, het gesprek op de radio wordt door iedere vrachtauto onderbroken.

Maar ook: automobilisten die bewonderend knikken met hun mondhoeken omlaag, alsof ze de auto groeten. „Pittig autootje”, zegt een vriendin die een stukje meerijdt. De buren komen een praatje maken, de kinderen stralen – dak-open, dak-dicht.

Dan went het snel. De kersenrode auto passeert de volgende avond traag overvolle terrassen in de binnenstad en komt voor het raam van het restaurant te staan. De deur knip ik, achteloos, achter me op slot.

Deze Peugeot 207 CC had mijn auto kunnen zijn, zo mooi vind ik hem. Aan de voorkant is hij veel lager dan aan de achterkant, als een dier dat zijn kop laat zakken om geaaid te worden. Mooie ronde mistlampen aan de onderkant voor – de chromen omlijsting in dezelfde stijl als de retro klokken op het dashboard. Stoelverwarming onder de zwart leren bekleding. De zittingen zijn in hoogte verstelbaar, bestuurder en passagier kunnen ieder de temperatuur bepalen. De auto stuurt soepel, rijdt inderdaad ‘pittig’ en zit comfortabel, ook na tweeënhalf uur. Hij oogt compact en klein en toch passen er nog twee kleine mensen op het achterbankje.

Een vertegenwoordiger van de autofabrikant zegt dat de voorloper van dit model door evenveel mannen als vrouwen wordt gekocht. Maar ik denk niet dat ze er zelf in rijden, die mannen. Het is een vrouwenauto. De make-upspiegel is verlicht. De deuren klikken automatisch op slot bij het wegrijden, voor de veiligheid staat op het schermpje. In een duurdere versie kun je kiezen welke van de zeven voorgeprogrammeerde geuren de auto mag verfrissen.

In de brochure rijden er ook bijna alleen maar vrouwen in. Ze hebben lang, glanzend bruin haar. Ze omhelzen hun man, zo blij zijn ze met hun auto. Wanneer ze beiden in de auto zitten, zit hij achter het stuur.

Op zondagmiddag durven we het aan. Na de file, op het heetst van de dag, rijden we gewapend met flessen water, zonnebrand, hoedjes voor de kinderen en emmertjes en schepjes naar Zandvoort. De kinderen (1 meter 03 en 95 centimeter) weten hun beentjes nog net tussen hun autozitjes en onze stoelen voorin te wringen. Over een jaar passen ze er waarschijnlijk niet meer in. De kinderwagen wilden we toch al niet meenemen.

De jongste grijpt met zijn handen in de lucht als op de A5 bij Schiphol een vliegtuig over onze hoofden scheert. Hij ziet wat hij anders niet ziet onderweg. De oudste zingt zacht. Op de boulevard past de auto net tussen twee duurdere cabrio’s, op de enig overgebleven parkeerplaats.

O ja. De Peugeot 207 CC heeft ook een nadeel: de veiligheidsgordel zit zo laag dat je hem niet in één beweging kan grijpen – je moet je helemaal omdraaien. En instappen of uitstappen is op hakken lastig, omdat hij zo laag is.

We nemen afscheid. Het is nog steeds warm buiten. In mijn auto rijd ik met alle vier de ramen naar beneden.

Esther Rosenberg

Esther Rosenberg is redacteur binnenland bij NRC Handelsblad en rijdt in een Ford Focus stationwagon.