Droef portret van Ellen ten Damme

Ellen ten Damme is een artieste als een tornado. Vier keer per week zit ze in het vliegtuig naar Duitsland of waar ook ter wereld voor optredens. Ze komt liefst op haar handen lopend het podium op en ze raast show na show af met die kolkende stem en klaterende lach. Zo`n vrouw had allang een filmportret verdiend, maar ze kreeg er pas een nadat bij haar in 2005 borstkanker was geconstateerd. Dat geeft het succesverhaal een contour waar filmmaker Rob Hodselmans zijn voordeel mee probeert te doen. Hij volgt Ten Damme op het podium, onder het bestralingsapparaat en op de massagetafel. Ze staat naakt, kaal en moederziel alleen tegenover de filmer. En toch lijkt het alsof hij niet naderbij wist te komen. Ze zegt dingen over ziek zijn, over kracht, over muziek, maar zegt ze iets over zichzelf? Iets dat je in verband kunt brengen met die lach van haar, die steeds smekender lijkt te worden - toe, je vindt me toch nog wel aardig? Er zit, ondanks de goede afloop en de vitaliteit van showbeest Ten Damme, iets heel droevigs in dit portret. Dat mag de maker op zijn conto schrijven, maar hij kan er vervolgens geen verklaring voor geven en dat is zijn manco.

Ellen ten Damme. Regie: Rob Hodselmans. In: 15 bioscopen.