Crematieas-snuivers en nepcockneys

Ook zo gelachen om Keith Richards die beweerde dat hij de as van zijn vader gesnoven had? En teleurgesteld dat hij het een dag later weer terugnam? En licht verbijsterd dat filmmaatschappij Disney zich er ook nog mee bemoeide? Bij Disney waren ze naar eigen zeggen ‘opgelucht’ dat Keith Richards géén promotie voor de nieuwe Pirates of the Caribbean-film hoeft te doen… omdat dat toch wat slecht uitkwam voor een man die bij wijze van spreken zijn vader nog uit zijn neus had hangen.

En, gelachen bij het optreden van The Long Blondes, laatst in Paradiso? Om die langbenige brunettes in hun pumps en korte broekjes die zoveel gedronken hadden dat zelfs de simpelste gitaarpartijen er niet van kwamen. Jammer voor ze dat de boekers van Lowlands er ook waren. Die besloten na afloop van het optreden dat The Long Blondes dit jaar Lowlands maar moeten overslaan. Aan wanprestaties hebben ze daar geen behoefte. Met als bijeffect dat hun Nederlandse platenmaatschappij ook de handen ervan aftrekt: want geen concert betekent geen promotie en geen plaatverkoop. Dus Nederland gaat aan de blonde neuzen voorbij. Drank maakt meer kapot, etc.

En, gegrijnsd om het liedje LDN is a victim dat onlangs op MySpace opdook (myspace.com/LDNisavictim)? In deze ‘mocksong’ wordt de nieuwste lichting Londense sterren bespot. Over Lily Allen, Kate Nash, Jack Penate en de Klaxons rapt een anonieme zanger dat ze wel doen alsof ze ‘van de straat’ zijn, maar dat Allen, Nash en de anderen gewoon van gegoede families komen. Hun nep-cockney wordt belachelijk gemaakt: „put on your common accents and let’s sing”, en er is veel gebabbel over vips en gastenlijsten.

Lily Allen woedend. Dat ze heus wel kon zingen, ook al was haar moeder middle class en „niet te lui om haar dikke reet van de bank te tillen en wat geld te verdienen”, tierde ze. En toont zich daarmee behoorlijk lichtgeraakt voor iemand die zelf graag haar collega-muzikanten beledigt.

Maar het hardst heb ik gelachen om Conor Oberst, oftewel Bright Eyes. In zijn nieuwste clip, bij het country-nummer Four Winds, treedt hij op voor nurks kijkende cowboys. Al snel beginnen de cowboys hem uit te jouwen, ze bekogelen de band met plastic bekertjes. Oberst zingt manmoedig verder. Aan het eind van het liedje ligt er een dikke laag rommel op het podium. Het was geen succes. Four Winds is een zielige clip. Maar het is ook slim. Mocht iemand iets op Bright Eyes aan willen merken, dan nam Oberst hem bij voorbaat de wind uit de zeilen.