Voor je het weet is het drie uur ’s middags en zit je nog in je pyjama

Soms heb je, als mens, heel veel zin om uren achter elkaar in je huis door te brengen. Je bent vrij, je hebt een stapel dvd’s, straks komt er nog iemand langs en het regent toch. Voor je het weet is het één uur ’s middags en zit je nog in je pyjama, met een beetje eigeel erop. Maar wat maakt het uit: je bent ontspannen en blij, en je hebt nog een halve stapel dvd’s te gaan.

Zo’n dag was het gisteren niet. Het was een graad of veertig (ge-voelstemperatuur vijftig graden) en ik wilde naar buiten. Maar dat kon niet. Want de stoelen zouden komen.

De stoelen had ik een week geleden gekocht bij een grote meubelwinkel in Zaandam. Dat ik in die meubelwinkel driehonderdduizend andere mensen trof die net zo oud waren als ik, hetzelfde verdienden en nu ook precies dezelfde meubels aan het kopen waren, weerhield me er op de een of andere manier niet van om die stoelen aan te schaffen. Dat heb je soms, dat je gewoon de stoelen wil kopen die heel 32-jarig randstedelijk Nederland op dat moment óók begeert.

Ik kocht ze dus. De stoelen zouden maandagochtend bezorgd worden, zei het meisje van de winkel. Voor mij is de ochtend een breed begrip (zie bovenstaande passage over eigeel en pyjama’s), dus ik vroeg hoe laat dat was. Was het bijvoorbeeld tussen acht en één? Of tussen negen en twaalf? „Het ligt aan het verkeer”, zei het meisje cryptisch. Ik begreep dat ik niet verder moest vragen. En ach, op een heel mensenleven was een ochtend niet zoveel.

De ochtend werd middag, en de middag werd namiddag. Ik bespaar jullie het gebel, het gewacht, de diverse kopjes koffie, de aanhoudende hitte, de steeds sterker opkomende drang om naarbuiten te gaan, de telefoontjes van de chauffeur waarin hij zei dat hij er zo aankwam maar dat toch niet deed, de korte maar heftige woede-aanvalletjes van mijn kant, de geroutineerde reacties van de chauffeur op die woedeaanvalletjes, en de verschillende overpeinzingen over de filosofische vraag: van hoe laat tot hoe laat is het eigenlijk ochtend?

Ochtend, zo bleek, was het ook nog om vier uur ’s middags.

Want toen werden de stoelen bezorgd.

Ik moest me haasten, maar toen kon ik nog net een lekkere ochtendwandeling door het park maken.

Lees alle columns van Aaf op nrc.nl/aaf