Stuur je problemen niet naar Marokko

Het is duidelijk dat het boek Het Marokkanendrama van Fleur Jurgens voor veel ophef en reacties heeft gezorgd. Zo liet ook de Amsterdamse stadsdeelvoorzitter van Slotervaart Ahmed Marcouch van zich horen. Hij reageerde in de Volkskrant (5 april), waarin hij uiteenzet welke oplossingen risicojongeren met een Marokkaans-Nederlandse achtergrond behoeven.

Toch is een van de voorstellen zo ondoordacht, dat ik echt hoop dat het om een proefballonnetje gaat. Marcouch vertelt ons dat risicojongeren bij hun grootouders in Marokko geplaatst moeten worden. Dit plan moet volgens hem praktisch en financieel mogelijk gemaakt worden.

Bij de grootouders, als ze die nog hebben, zullen de lastige jongeren zich gaan conformeren aan de strenge regels van opa en oma. Jongeren worden dus uit hun vertrouwde ‘problematische’ omgeving gehaald en naar Marokko gebracht. Dit moet tot orde leiden bij de afgegleden jeugd. Na een bepaalde tijd krijgen wij van opa en oma lieverdjes terug.

Een dergelijk idee doet mij denken aan een scène uit een voorstelling van Youp van ’t Hek. Van ’t Hek beziet zijn rommelige studentenhuis en besluit de troep eens op te ruimen. Hij pakt wat pizzadozen van de ene kant van het podium, loopt naar de andere kant en legt ze daar neer. Zo, opgeruimd staat netjes. Dat was humor, maar het plan van Marcouch is dat allerminst. Het is het verplaatsen van onze eigen problemen. Dus of Ahmed Marcouch zit met de handen in het haar, of hij weet niet waar hij het over heeft wanneer hij dergelijke oplossingen naar voren schuift.

Ook getuigt het van disrespect voor de grootouders. Deze mensen worden eens per jaar door de kleinkinderen bezocht en nu is het plan deze oude mensen in te zetten om Nederlandse problemen op te lossen. Mijn eerste vraag: wat hebben zij ermee te maken?

Daarnaast vraag ik mij af of de stadsdeelvoorzitter van Slotervaart jongeren heeft gesproken, die voor een lange periode bij hun grootouders in Marokko hebben gezeten, omdat zij niet meer in het gareel waren te houden? De mensen die ik ken die naar Marokko zijn gestuurd, hebben deze straf niet op prijs gesteld en het heeft ze ook geen goed gedaan. De band met de ouders is vaak blijvend beschadigd. Het voelt toch alsof je wordt verstoten door je eigen vader en moeder.

Het verplaatsen van risicojongeren naar Marokko is dus niet een idee van Marcouch, maar gebeurt al veel langer. Ouders lijken nu van Marcouch goedkeuring te krijgen: u doet er goed aan als u uw lastige kind(eren) onder het strenge regime van opa en oma plaatst.

Wanneer ouders hun kinderen toch naar Marokko sturen, wie gaat ons dan beloven dat het alleen om risicojongeren gaat? Schrijfster Karima Ouchen laat ons weten in haar boek Nooit geschreven brief aan mijn vader, dat zij ook naar Marokko werd gestuurd, omdat haar vader haar een risico vond. Ze zou te westers zijn.

Marcouch is blijkbaar ook niet bang dat deze groep een schoolachterstand zal oplopen, want zijn argument is dat bij opa en oma ook scholen zijn. Ik kan u vertellen dat er bij mijn oma in het dorp nauwelijks onderwijsinstellingen zijn, op een basisschooltje na dan. Wanneer de jongeren weer terugkomen naar Nederland, zal er dus een achterstand ingehaald moeten worden.

Het moge duidelijk zijn dat dit plannetje niet zal werken. De zaak wordt alleen nog maar complexer. De weggestuurde jongeren zullen zich nog meer vervreemden van onze maatschappij. Dit kan toch niet het plan van Marcouch zijn.

Asis Aynan is student filosofie aan de Universiteit van Amsterdam, redacteur van het opiniemagazine Contrast en columnist voor de Nederlandse Islamitische Omroep.