Relaties en sommetjes als de basis

voor hun tweede plaat riep Maxïmo Park de hulp van producer Gil Norton in.

Hij bracht de groep ook een vorm van discipline en structuur bij.

Ja, die tweede plaat. „Op het moment zelf ben je er niet zo mee bezig, maar achteraf denk je: hee, het duurde toch wat langer voor we de liedjes bij elkaar hadden, voor we de opnamen naar tevredenheid afgerond hadden”, zegt Paul Smith, zanger en gitarist van Maxïmo Park, over Our Earthly Pleasures. „Ja, in die zin was het wat lastiger, maar wij waren zelf de enigen die druk op ons uitoefenden. Want je wilt een plaat maken die minstens zo goed is als je debuut, en als dat toevallig een heel goed ontvangen plaat is… Maar onze creatieve impulsen en ambities zijn niet veranderd, dus zullen de songs wel blijven komen. Anders dan bij ons debuut waren we nu voortdurend on the road, we zaten niet in onze kamertjes over de plaat te dubben.”

Paul Smith doet er niet al te moeilijk over. Toch had Maxïmo Park iets waar te maken, na dat succesvolle debuutalbum A Certain Trigger. Als laatkomers op het postpunk- en punkfunkfeestje zette de groep uit het Noord-Engelse Newcastle de boel twee jaar geleden aardig op stelten. Een vlammend optreden op Lowlands in 2005 bezegelde de reputatie van de groep als scherp opererend, ritmisch sterk orkestje met krachtige, nerveuzige songs, druk knipogend naar The Smiths, Pulp en andere slimme britpop-erflaters.

Our Earthly Pleasures klinkt iets aardser en meer uitgerijpt, mede dankzij veteraan-producer Gil Norton. Die lijkt niet alleen gespecialiseerd in al dan niet ‘moeilijke’ tweede albums (van onder meer The Pixies, Counting Crows, Catherine Wheel en The Foo Fighters), hij bracht de groep ook een vorm van discipline en structuur bij. Smith: „We werkten tijdens kantooruren, van negen tot vijf, terwijl we bij de vorige plaat tot diep in de nacht doorgingen. Deze aanpak beviel ons goed, overdag draaiden we heel geconcentreerd op alle cylinders en ’s avonds ben je vrijaf. Gil wist precies hoe hij de rockerige, door talloze optredens gevormde sound, die ons voor ogen stond, moest vastleggen.”

Hoewel het geluid van de band lichtjes is opgeschoven van de nerveus-hoekige punkfunkcontouren op het debuut naar iets glooiender, zijn de ritmes nog steeds de as waar de liedjes om draaien. Norton dreef vooral drummer Tom English bijkans tot uitputting met zijn aandacht voor ritmische details, souplesse en stuwkracht. „Daardoor werd de boel wel krachtiger. Tom zoekt naar unieke invalshoeken in die ritmes, net als wij allemaal op onze respectievelijke instrumenten. We schrijven allemaal op een andere manier, maar pas als we ons er met zijn allen over buigen, krijgt zo’n nummer echt zijn vorm. Dat is het bandjesproces.”

De songtitels op de nieuwe plaat zijn opmerkelijk genoeg: Girls Who Play Guitars, Karaoke Plays en Russian Literature zetten de verbeelding al aardig aan het werk. „Dat laatste nummer gaat erover dat we allemaal gedoemd zijn. Helaas, het is waar, en we kunnen er maar beter aan wennen. Het gaat over chaos en wanhoop, en toch klinkt het positief. De setting is een avontuurtje in de afdeling Russische literatuur van een bibliotheek, een simpele manier om die hele wereld erbij te betrekken. Dat is het leuke van liedjes schrijven.”

Het zijn nogal wat zaken die aan de orde komen, in één liedje nog wel. En dat voor iemand die ooit in een instrumentale postrockband zat, omdat hij vond dat hij als leadzanger niets te melden had. „Zo dacht ik er ooit over, maar de andere jongens in de band dwongen me haast om de leadzang op me te nemen. Dan kan ik evengoed zingen over de zaken die me ter harte gaan. Het gaat over relaties, het leven en hoe we daar iets van kunnen maken. Dat is nu eenmaal een basisbehoefte. Het is een cliché, maar als je er een nieuwe draai aan kunt geven, is het goed.”

Smith krijgt het zelfs voor elkaar een waarheid als een koe als ‘Five times fives equals 25’ (uit A Fortnight’s Time) tot een pakkende refreinregel te verwerken. „Dat nummer gaat over de overduidelijkheden van het leven. Je weet toch onderhand wel hoe het leven in elkaar zit? Dat is net zo duidelijk als dat rekensommetje, maar toch moet je daar voortdurend aan herinnerd worden.”

Maxïmo Park komt uit Newcastle en Paul Smith – eigenlijk uit Billingham – schaamt zich niet voor zijn Noord-Engelse afkomst. Hij doet geen enkele moeite om zijn vette accent te verbergen. „Zeker niet! Ik snap de mensen wel die dat doen, maar toch blijft het een rare ervaring om mensen tegen te komen die vanuit het noorden naar Londen zijn verhuisd en dat accent weer mee terugnemen. Ja, je wilt meedoen met het leven in de grote stad, maar volgens mij kun je dat het best doen door trouw te blijven aan jezelf. Wij willen niet vergeten wie we zijn.”

Maxïmo Park: Our Earthly Pleasures (Warp, distr. Rough Trade.) Optreden: donderdag in de Melkweg, Amsterdam.