Gegrepen door Versace

Indonesië is een arm land, althans gemiddeld. Want er is ook een kleine, rijke bovenlaag van het exhibitionistische soort: Schöner Wohnen in Jakarta, vierde aflevering.

Dat hier Warsito Sanyoto woont, staat buiten kijf. Groot staat zijn naam op het voetstuk van een van de beelden voor de oprit. En die man onder de zuilen en de arcadische koepel voor de voordeur, met zijn opzichtig zijden blouse, de gouden kettingen en de robijnen stenen in de ringen, vriendelijk wuivend – die is bekend van de foto.

Warsito Sanyoto (62) is advocaat van het exhibitionistische type. En puissant rijk. Drie jaar woont hij nu in zijn droomhuis, samen met zijn – derde – vrouw Nila (32) en sinds enige tijd ook met hun kind van anderhalf. Warsito is gegrepen door Versace en door Italië. Waarom Italië? „Vanwege de maffia”, antwoordt hij lachend.

Uitbundig is een understatement voor zijn voorkeuren. Koepels met arcadische taferelen, pompeuze bankstellen met ingebouwde afstandbediening, classicistische beelden, grote lampen vol bladgoud, krullende balustraden, cupido-engeltjes, een namaakopenhaard, kroonluchters, geglazuurd porselein, een opgezette tijger.

En dan zijn Romeinse zwembad – midden in huis en hoog daarboven een schuifdak. Vrouwenbeelden met ontblote bovenlijven begieten het zwembad als wulpse fonteinen, ingevlogen uit Italië. Hij: „Ik heb een tijdje met de gedachte gespeeld burgemeester van Solo te worden, toen had ik die borsten afgedekt met voiles.” In een preuts islamitisch land ging het voor een politicus in spe anders wat te ver. Maar uiteindelijk heeft hij van een politieke loopbaan afgezien. „Trust me. I am a lawyer”, staat met grote letters naast de bar bij het zwembad.

Een schilderij van anderhalve meter breed en drie meter hoog beeldt een Javaans tafereel uit, half naakte nimfen die uit de hemel afdalen en één van wie het gewaad wordt weggerukt door een man die met haar zal trouwen. De man is Warsito, de zes nimfen stellen telkens weer zijn vrouw voor. Nila: „Ik heb dagen moeten poseren, maar niet met blote borsten, hoor.”

Ze hebben ook een eigen moskee in het huis, goed gekoelde wijn, en een krachthonk. „Doe ik drie keer per week, anderhalf uur”, want Warsito wil jong blijven. Zijn adrenaline stijgt ook bij auto’s. Hij heeft alles wat een jongenshart begeert: BMW, Jaguar, Mercedes, Porsche enz. enz.

Warsito vertelt honderduit over Solo, waar hij van koninklijken bloede is. Zijn eigen praalgraf daar is klaar, met een cupido in de hoek en een lendedoekje „vanwege mogelijke gevoeligheden, maar verdere compromissen sluit ik niet meer”.

In de slaapkamer hangen twee plasma-flatscreens. Eén is live verbonden met de kinderkamer ernaast. Flatscreens – merk B&O – hangen trouwens overal, en waar je ook met Warsito en Nila bent, steeds hoor je het kabaal van dezelfde, oude Rambo-film.

Maar dan verdwijnt Warsito vanuit hun slaapkamer achter een kleine glazen deur. Het blijkt een lift, die hem naar zijn garderobe annex kleedkamer erboven brengt. Zo verwezenlijkt hij telkens weer zijn eigen opkomst. Daar ligt ook een tapijt, gemaakt van de vacht van 200 koalabeertjes. Zodoende komt het gesprek op dieren, milieu, goede doelen en wat dies meer zij. Waar zijn charitatieve belangstelling naar uit gaat? „Ik ben al jaren lid van de Lions.”