Altijd het probleem met echte ouders, dat ze ietwat gestoord zijn

Ik lig met mijn leenkind op een dekentje in de zon. Zijn moeder zit verderop met iemand te kletsen in een tuinameublement. Mijn leenkind kijkt me verwachtingsvol aan. Net hebben we naar een kat gezocht die op een Vermist-postertje stond. Nu moet er nieuw vermaak komen.

In mijn tas zit een boek, The Mistress’s Daughter – De dochter van de minnares – van de schrijfster A.M. Homes. Het gaat over Homes’ biologische moeder, die haar na haar geboorte ter adoptie gaf. Over hoe ze contact kreeg met die vrouw toen ze eenendertig was, en met haar echte vader.

Alleen al het woord ‘minnares’ in de titel is een teken dat dit boek niet geschikt is voor kinderen onder de twaalf, en toch begin ik eruit voor te lezen. Af en toe een zin, en Meisje met de zwavelstokjes-achtige details waarvan ik weet dat mijn leenkind die heerlijk vindt. Dat Homes geadopteerd werd op een dag dat het heel hard sneeuwde, bijvoorbeeld.

Mijn leenkind luistert ademloos, en trekt alleen af en toe even aan mijn arm als ik een bladzijde omsla en vergeet mijn arm weer om zijn schouder te leggen. De zoektocht van een vrouw van eenendertig naar haar gestoorde, maar echte ouders (altijd het probleem met echte ouders, dat ze ietwat gestoord zijn) blijkt erg geschikt voor twaalf jaar en jonger.

De komische passages over de biologische moeder van Homes, die nogal labiel is en zich kinderlijk opstelt – ‘Mag ik in jouw stad komen wonen?’ ‘Zullen we samen naar het strand?’ ‘Wanneer bel je me weer, morgen?’ – zijn aan hem besteed. ‘Dat hoort een moeder niet tegen haar kind te zeggen,’ zegt hij lachend, maar als een volleerd psycholoog. ‘Dat moet een kind tegen haar moeder zeggen!’

Na veertig pagina’s vertalen uit het Engels stop ik met voorlezen, bang dat het verhaal nu wel heel volwassen wordt. Mijn leenkind is teleurgesteld. Maar mijn angst blijkt terecht als ik later alleen verder lees: Homes schrijft over haar biologische vader, die zich voor haar schaamt en haar verborgen houdt voor zijn vrouw en kinderen. Ze schrijft dat zij zich nu zijn geheime minnares voelt. Zeer Meisje met de zwavelstokjes-achtig, maar niet voor kinderen. Mijn leenkind hoeft nog niet te weten hoeveel verdriet ouders en kinderen elkaar kunnen doen. Hij hoeft alleen maar te weten hoe gelukkig leenkinderen hun leenouders kunnen maken.