Mars der Politieagenten

cops.jpgSorry, dat met die webcam op het Poesjkinplein lukte dus niet. Alles afgesloten, ik kwam er niet door. En 170 arrestaties later moet ik constateren dat Kasparov’s vierde ‘Mars der Ontevredenen’ vooral een ’Mars der Politieagenten’ was. 

Ze waren overal. Puisterige soldaatjes  marcheerden links, OMON holde met getrokken knuppel naar rechts, SOBR sprintte met kogelvrij vest door het midden. In rotten van tien, honderd, vijfhonderd, in looppas, sprint en marstempo. Vanwaar ze kwamen, waarheen ze gingen, niemand die het wist. Maar die beweging, die choreografie, die  uniformen, die arrestantenbusjes, die pantserwagens - het leek wel ballet.

En dan het waterkanon dat het Poesjkinplein opreed en minutenlang dreigend met zijn kanon ronddraaide tot zelfs de chauffeur besefte dat hier alleen agenten vielen nat te spuiten. Het had iets onweerstaanbaar komisch, als zwijgende films waarin duizenden agenten jagen op die ene Buster Keaton. Zoals deze, Cops uit 1922, met dat bevel: ‘Get some cops to protect our policemen!’

En de Mars der Ontevredenen? Kasparov ging bij zijn eerste stap op straat al in de boeien. Zo ook de reporter van radiozender Echo Moskvi, die daarna droog verslag bleef doen uit zijn arrestantenbus: ‘We staan nu even stil bij station Wit-Rusland…’ Rond twaalf uur verdween iedereen die iets riep, een vuist balde of een spandoek ontvouwde in de bussen. Behalve oudjes, die mochten alles.

We bezochten de honderd kleumende leden van de Jonge Garde die op het Poesjkinplein wel toestemming hadden voor hun ‘Mars der Tevredenen’. ’Vrijheid, vrijheid’, brulde een spreker, beschermd door vijf rijen oproerpolitie. Om daarna te toeteren over een sterk Rusland dat een sterk leger nodig heeft en ’liberaal gespuis’ dat alles doet voor de Amerikaanse dollar. Dezelfde Jonge Garde zat tien meter verderop vrij massaal de kas van de McDonalds te spekken; vanwege de vele versperringen kauwden daar vandaag behalve Kremlinjeugd alleen oproerpolitie op hamburgers. 

Er waren nog wat schermutselingen op Tsjisti Proedi, waar honderden agenten met de platte pet even het onderspit dreigden te delven tegen een tiental Nationaal-Bolsjewieken. Veel talrijker en gevaarlijker waren de fotografen. Bij een metrohalte duwden twee rijen blauwe OMON met de grootste moeite een haag fotografen de metro in. Hard werk, want fotografen zijn professionele duwers. Van beide zijde werden de OMON-troepen onder vuur genomen door verontwaardigd klikkende fotocamera’s. 

Waarom o waarom toch steeds die bespottelijke overkill? Laat Kasparov tweemaal betogen en de pers komt er zijn bed niet meer voor uit. Collega P.W. vertolkt ook mijn mening. ‘Het is angst, existentiële angst. Poetin, de hele top: ze weten dat ze dieven zijn en ze hebben een geweten, zoals iedereen. Ze zijn doosbang dat iemand opeens door de facade en de praatjes heenkijkt en ziet dat de keizer geen kleren heeft.’

Amen. Ik ga naar de rimboe en hoop komende week nog te kunnen bloggen.