Gezonde piefpafpoef-kinderen

Progressieve ouders brengen het wapentuig terug naar de speelplaats.

Aidan Turley Foto Jonathan Turley Turley, Jonathan

Stil tekent mijn zoontje zijn lachende vlinders. En ik denk: ,,Wapentolerante ouder.”

Zou ik er eentje moeten worden? En wat te doen als ook hier de eerste uitnodiging voor een kinderfeestje met het thema oorlog mee naar huis komt? Met op het kaartje: „Breng je eigen pistool mee!” O jee, we hebben geen pistool!

Naar een D-Day feestje zou hij wel mogen. Gezellig, zonder Duitsers en met een veldhospitaaltje voor de meisjes. Maar stel dat het een Iraqi Freedom-partijtje wordt. Staan we dat ook toe?

Ja, het wapendebat begint hier een beetje gecompliceerd te worden. Het is ook niet meer een exclusief Republikeinse gewoonte om vóór te zijn.

Zo ontdekten we dat de Democratische senator Jim Webb graag rondloopt met een geladen pistool. Dit toen zijn assistent vorige maand met het wapen de Senaat wilde betreden en door de politie werd aangehouden. (Een ‘vergissing’. Die assistent had Webb afgezet op het vliegveld, het wapen daar van hem overgenomen en was vergeten dat het nog in zijn koffertje zat.)

Kort daarvoor hadden progressieve inwoners van Washington via een rechtszaak al de strenge lokale wapenwet opgeblazen. Nota bene met steun van de libertaire cowboys van het Cato Instituut. Dat is een denktank die ook vóór de legalisering van drugs is en vóór het recht op abortus. Als het hoger beroep er niets aan verandert, mogen inwoners van deze door hoge moordcijfers geplaagde stad binnenkort in alle vrijheid wapens kopen.

En nu worden ook oorlogsfeestjes juist aanbevolen door ouders die zich ‘sociaal-liberaal’ noemen. Zoals professor Jonathan Turley, uitvinder van de term ‘wapentolerante ouder’. Als rechtsgeleerde bekleedt hij een prestigieuze leerstoel aan de George Washington Universiteit. Hij publiceert op de opiniepagina’s van The Washington Post en USA Today. En voor een D-Day-feestje waar zijn zoon van vier was uitgenodigd, doste hij zich uit als Airborne-kolonel.

Turley schreef daar later over, en over zijn overtuiging dat Amerikaanse kinderen met al het wapentuig moeten kunnen spelen dat ze lief is. Een omstreden standpunt, tegenwoordig. Maar Turleys zonen waren niet te houden. Ze jatten stengels selderij uit de ijskast om er geweren van te maken.

Piefpafpoef-spelletjes zijn opvallend afwezig in Amerikaanse speeltuintjes en op schoolpleinen. Ook in de klas van mijn zoontje. Eén jongetje besluipt klasgenootjes en maakt graag bazookageluiden. Hij heeft een Israëlische au pair, die moedigt hem onbezorgd aan, want zo speelde zij thuis met haar broers. Bijna alle ouders vinden dit jongetje eng.

„Amerikanen”, zegt Jonathan Turley, „reageren door de schietpartijen op scholen té panisch op wapens.” Voordat hij besloot om wapentuig in huis te halen voor zijn zoons, las hij zich grondig in. Turley bestudeerde onderzoeksresultaten van pedagogen en kinderpsychologen. ,,Meestal vinden ze speelgoedwapens helemaal niet gevaarlijk.”

Turley vond ook idiote voorbeelden van paniek. Een jongetje van acht in New Jersey speelde boefje en politie op school, met een stuk papier in de vorm van een L. De school belde de politie. Het jongetje had gedreigd „andere studenten te doden”: hij had pauw-pauw geroepen. Het kind werd vijf uur vastgehouden voordat een rechter-commissaris hem naar huis stuurde. „Of ken je die van de kip? Arkansas. Ook een jongetje van acht. Is op school gestraft toen hij bij de lunch een kippepoot op een klasgenootje richtte: pauw-pauw! En in Georgia! Daar schorsten ze een jongetje van vijf dat een neppistooltje ter grootte van een kwartje mee naar school had genomen.”

Op middelbare scholen ontstaat al een tegenreactie op alle bezorgdheid. Daar zijn nu de ‘hit-lists’ populair, lijsten met namen van scholieren die volgens weer andere leerlingen ‘dood’ moeten. The New York Times berichtte er laatst over. Scholieren zelf beschouwen het als ultracool op op zo’n lijst voor te komen. Nerveuze directies ontruimen schoolgebouwen na het vinden van een hit list.

Jonathan Turley en zijn vrienden uit de progressieve speelgoedwapen-lobby kopen dus liever plastic pistolen. Of ze organiseren nog een bommen- en granatenfeestje. Ook verspreiden ze offensieve foto’s van hun kroost: kijk eens wat een leuke, ouderwets gezonde piefpafpoef-kinderen!

Wat werkt beter? De wapentolerante ouder? Of de activisten die hun kinderen in het paasweekend bij wijze van politiek statement ‘clusterbommen’ lieten zoeken rond het Witte Huis, in plaats van eieren?

Turleys jongste zoon wil al bijna niet meer met pistolen spelen. Jonathan Turley vertelde het trots. En ook een beetje met de spijt van de Airborne-kolonel.