Gastronomisch loyaliteit

In Zeebrugge worstelt Joep Habets met zijn eetculturele identiteit

Wie, zoals ik, 31,25 procent Belgisch bloed heeft, kent het gevoel culinair gezien twee paspoorten te bezitten. De gastronomische loyaliteit wordt op de proef gesteld. Toon ik mijn trouw aan de vaderlandse keuken of kruipt het bloed waar het gemakkelijk gaan kan en is de Belgische keuken de culinaire thuishaven? Over dit soort kwesties hoor je Wilders niet.

De innerlijke tweestrijd wordt ditmaal uitgevochten in restaurant-bar CH 16. Het restaurant ziet uit over de haven van Zeebrugge. Aan het eind van de kade staat een muur van zeecontainers, in de verte prikken havenkranen in de lucht.

In deze ongepolijste entourage valt het interieur van het restaurant op door het verfijnd ontwerp, strak eigentijds in modieus donkerbruin en badend in blauw licht. Potten met vrouwentongen refereren aan de Belgische potplanttraditie.

De doelgroep van CH 16 is the young and the beautiful, maar die laten grotendeels verstek gaan op een maartse vrijdagavond. Aan het prijspeil kan het niet liggen, ongeveer zestig euro voor drie gangen inclusief wijn. Dat moet op te brengen zijn voor de gebruinde man van de wereld. Hij laat zich in zijn zwarte cabriolet vergezellen door een decoratieve dame met een nog decoratiever hagelwit hondje. Voor het overige is de schaarse gastenschare gemengd van samenstelling, waaronder een mevrouw die tijdens het eten haar hoedje ophoudt. Dat soort deftigheid missen we node in Nederland.

Het culinaire aanbod van CH 16 is half klassiek en half trendy. Om misverstanden te voorkomen is bij elk gerecht vermeld of het trendy dan wel klassiek is gedacht. Niet overbodig, want trendy is hier minder vernieuwend dan je zou denken. Zo is de als trendy aangekondigde combinatie van avocado, in de vorm van guacamole, tomaat en garnalen vaker vertoond. De creatie lijdt onder de smakeloosheid van de tomaten. De romige, enigszins vette guacamole moet wat tegenspel van zuur hebben en dat missen de tomaten. Een deel van het gerecht zit in een glas, bedolven onder een dot tomatenespuma die licht en mooi van structuur is.

De klassieke garnaalkroketten zijn een ontgoocheling. De roux is niet gaar. Er zitten veel Zeebrugse garnalen in, maar die zijn nauwelijks te proeven. De kroketten zijn te fel gebakken, de smaak van de gefrituurde korst overheerst. De loyaliteit aan de Belgische keuken wordt ernstig op de proef gesteld. Vooralsnog bevalt de wijn van de maand, een frisfruitige Chileense sauvignon blanc, het best.

Maar de kok revancheert zich met een onberispelijke klassieke tartaar, pittig aangemaakt en begeleid door een simpele sla en uitstekende, zij het ultrakorte frietjes. De trendy kabeljauw komt met mosselen, prei en geplette aardappel. Dat is een conventionele combinatie, de creativiteit uit zich in het sausje van sinaasappel en Hoegaarden. Geen slechte keuze, al had ik nog liever een klassieke saffraansaus geproefd.

De crêpes suzettes worden niet aan tafel bereid, dat zou pas echt klassiek zijn. De sinaasappelschilletjes in de saus geven het gerecht pit. Dat mist het trendy nagerecht. De bananenbeignets zijn perfect gefrituurd, de banaan is helaas te flauw van smaak. De kok had beter rijstbanaan kunnen gebruiken. Maar dat kan een Belgische kok niet weten, daarvoor moet je als Nederlander zijn opgegroeid, met de pisang goreng uit de Indonesische keuken.

CH 16, Werfkaai 16 Zeebrugge, 00 32 50 601616, www.ch16.be