Een Iraanse Saladin

Diplomatie wordt in Iran begrepen als Bellum non tuum, sed Dei esse statuas: je voert geen oorlog voor jezelf, maar voor het goddelijke. De ontvoerde Britse militairen dienden een hoger plan. Iran was buitengewoon boos op de derde resolutie van de Veiligheidsraad met daarin aangekondigde nieuwe sancties tegen het islamitische regime. De Britten voeren niet in Iraanse wateren zoals door vele deskundigen is beweerd. Frank van Kappen, de voormalige militaire adviseur van de secretaris-generaal van de VN, heeft in een Nova-uitzending haarfijn uiteengezet dat de Royal Navy nooit en te nimmer met een rubberbootje in Iraanse wateren zou varen. Ze zijn niet stom in Londen. Terecht zei een van die gegijzelde zeelieden dat ze tijdens de arrestatie niet wilden schieten om een internationale crisis te voorkomen. In geval van verzet zouden ze door de Revolutionaire Garde (Pasdaran) doodgeschoten zijn. Ze hadden geen schijn van kans tegen de snelle, vooraf geplande interventie van Pasdaran.

Aanvankelijk was deze ontvoering louter gericht op de islamitische wereld. Vandaar ook dat Teheran in het begin alle informatie uitzond via de Arabische zender Al-Alam, inclusief de zogenaamde bekentenissen. Pas daarna werd een en ander op de Iraanse tv getoond. Waarop rekende Iran? Iran rekende op twee factoren: de onmacht van Europa en de VN. Teheran wist precies wat de houdbaarheidsdatum van deze actie was. Niet lang. Wat wilde het daarmee bereiken?

Ten eerste hadden de ayatollahs een aantal tactische doelen. Het is voor hen de gewoonste zaak van de wereld om via gijzelingen politieke, militaire en economische doelen te realiseren. De gijzelingen van de Amerikaanse diplomaten in Teheran leidde tot de levering van vliegtuigonderdelen. Uiteindelijk resulteerde dat in de Iran-contrasaffaire onder president Reagan. Daarnaast had de internationale gemeenschap te maken met de gijzeling van de westerse personen in Zuid-Libanon door Hezbollah. Dit werd ook opgelost door onderhandeling met Iran in Damascus. Hierover drukte de oud-president Rafsanjani zich op magnifieke wijze uit: „Wij hebben onze invloed in Libanon gebruikt om dit humanitaire probleem op te kunnen lossen.”

We weten nog steeds niet wat de Amerikanen hiervoor precies hebben betaald. We weten alleen dat daarna Iran bijna legaal veel ruimte heeft gekregen om in Zuid-Libanon rechtstreeks invloed uit te kunnen oefenen.

Wie was de winnaar van deze gijzelingsacties? De politieke islam onder leiding van Iran. Op dit moment is er in het Midden-Oosten geen enkel regime dat zo ambachtelijk weet om te gaan met dit soort vraagstukken. Op tactisch niveau wilde Khamenei, de Iraanse hoogste religieuze en politieke leider, de vrijlating van een aantal gardisten (Pasdaran). Vijf leden van de revolutionaire garde zijn door de Amerikanen in Arbil (Iraaks Koerdistan) aangehouden wegens de betrokkenheid bij aanslagen in Irak. Die wilden ze natuurlijk vrij hebben. Want anders zou het gezag van Teheran ernstig worden aangetast. Bovendien is al een aantal weken Ali Reza Asgari, een generaal van de Revolutionaire Garde, verdwenen. Asgari was onderminister van Defensie ten tijde van Khatami. Hij was belast met het militair-industriële complex. Deze gardist beschikt over belangrijke, militaire, nucleaire informatie. Hij vloog vanuit Beiroet naar Damascus en vandaar naar Istanbul. Volgens Iran is hij op die laatste bestemming nooit aangekomen. Iran zegt dat hij ontvoerd is. Er doet ook een gerucht de ronde dat Asgari een overloper zou zijn. Waar is hij nu? Bij de Amerikanen of toch bij de Britten? De vijf aangehouden Iraniërs in Irak zijn nog niet vrijgelaten. Over het lot van generaal Asgari weten we niks. Was hij de prijs voor de vrijlating van de 15 militairen? Zit hij nu in de gevangenis van de inlichtingendienst van Iran?

Op strategisch niveau wilde Iran zich weer als leider van de politieke islam op de kaart zetten door de westerlingen te vernederen. Daarin zijn ze geslaagd. Ze toonden de kracht van het Iraanse leger aan, dat de westerse militaire macht niet vreest. Tevens toonden ze de zwakte van de westerlingen: het Westen kan de dood of de ontvoering van zijn mensen niet verdragen. Bovendien zijn de westerlingen bereid zonder de fysieke martelingen bekentenissen af te leggen. En dan nog die grote show bij de vrijlating. De vijftien militairen werden in een pak gehesen. De boodschap was duidelijk: de militairen zijn ontwapend en gedemilitariseerd. Maar het meesterwerk zat in de internationale persconferentie van de Iraanse president.

Tegen een zeer islamitisch decor, dat niets shi’itisch had, wist Iran de aandacht van de internationale en regionale media te veroveren. De zeelieden werden als een geschenk aan Groot Brittannië teruggegeven wegens de verjaardag van de profeet Mohammed. O ja, ook Pasen werd er nog bijgehaald. Ziet u daar een strijd tussen shi’iet en sunniet? Nee. Zo moet het, dacht de gemiddelde jihadist in de Gazastrook, Kairo en Libanon. Ahmadinejad kwam over als de Saladin, de veroveraar van Jeruzalem, die een waardige aftocht van de Europeanen (indertijd christenen) huiswaarts had bevolen. Saladin, de veroveraar van Jeruzalem was een Koerd en geen Arabier.

De nieuwe veroveraar van Jeruzalem is van Iraanse afkomst. Met zoveel islamitische waardigheid vernederde de Iraanse Saladin het westen. Iran is erg goed in het voeren van psychologische oorlog. Het is 1-0 voor de politieke islam. In elk Europees huis weten ze nu wat hun te wachten staat als het Iran militair wil aanvallen. Dit horrorperspectief werkt pacificerend in Europa.

Tegelijkertijd zond de Iraanse leider een boodschap aan de overbezorgde Rafsanjani, de criticaster van het buitenlandbeleid van Ahmadinejad. Deze actie heeft bewezen dat agressieve diplomatie en militaire acties niet per definitie vruchteloos hoeven zijn. Ondertussen moet het Westen zich serieus gaan beraden over de omgang met een eenentwintigste eeuwse Saladin.

Het islamitische Iran wordt steeds gevaarlijker. Bedenk een tegenzet voordat het te laat is.