Arbiters

Altijd leuk: Louis van Gaal was ouderwets boos. Uiteraard op de scheidsrechter. Ik ken niemand die zo mooi de wangen op kan blazen als Louis. Deze coach loopt rood aan bij een ongewenste sneeuwvlok, laat staan bij een afgekeurd doelpunt. Dat zijn ploeg door Werder compleet naar het schurft werd gespeeld, kan hij hebben. Een afgekeurd doelpunt niet.

Podiumkunstenaar Louis van Gaal.

Was hij nou echt boos op de scheidsrechter of speelde hij de ingebeelde stennis na die van een leider van de Mannschaft mag verwacht worden? Louis wil als bondscoach naar het WK, en Duitsland is een van de vijf landen die binnen zijn gedecreteerde gratie vallen. Dan kan je er na een nederlaag niet bij gaan liggen als molshoop van verdriet. Duitsers zijn gevoelig aan visitekaartjes van rectale woede.

Altijd leuk: Ronald Koeman was in Liverpool weer de ouderwetse positivo die hij bij Ajax ook was. Zijn geluk kon niet op, na de nederlaag van PSV. De coach had een laag van zelfvertrouwen over zijn elftal zien neerdalen. Precies wat PSV nodig had voor de ontknoping in de nationale competitie. Met 1-0 verliezen op Anfield Road als godsgeschenk. Zoiets.

Ronald wordt steeds meer schilderij. Gepofte lichtvlek met appelwangen. Alles aan hem is innig, rond en blij. Alleen de lippen sputteren nog wat tegen. In de glans van Ronald Koeman is het nooit nacht. Waarom dan nog overzee vertrouwen zoeken voor een partijtje tegen FC Twente? Het lijkt op reislust.

Een ander geval is Henk ten Cate, soms ook leuk. De coach van Ajax heeft er alle vertrouwen in dat hij alsnog de titel zal pakken. Zijn ploeg schutterde weliswaar tegen RKC, maar dat was een incident. Bijna ontroerd registreerde Ten Cate deze week dat de selectie helemaal niet doodziek was van de zeperd in Waalwijk. Typisch Henk: dansen is de kunst, ook op het graf. Het is de latino in hem. Hij kan niet anders, zij het dat hij soms staat te dansen met het gezicht van een oorwurm. Gespletenheid hoort bij het vak.

De thriller van de eredivisie ligt dus in handen van een podiumkunstenaar, van een schilderij, van een danser. Is er dan nog wel sprake van een thriller? De laatste drie competitiedagen worden erg opgeklopt. Het lijkt mij iets te veel business, als het ware: beursgenoteerd.

Ik ben niet zo bang voor hartinfarcten of lekkende hartkleppen. De hiërarchische orde in het voetbal is geen kwestie van weken, het is eerder een kwestie van mentaliteit. Dan kom je voor de titel toch bij PSV uit. Ajax is net iets te hooghartig voor ultieme winst, AZ net iets te speels. Rekenen is de ultieme genade van multinationals. Niet van dorpelingen, al hebben ze soms het ego van een kerstbal.

PSV heeft zichzelf een crisis aangepraat. Dat krijg je met een schilderij in de dug-out. En ook met reislustige spelers die van oma naar oma pendelen, in Brazilië. Maar uiteindelijk wint het kapitaal het van folklore. In de laatste rechte lijn gaan belangen voor illusies. Daar kan, helaas, geen traditie meer tegenop. Ook niet de traditie van Ajax.

Aan animositeit zal het niet ontbreken: het kampioenschap zal uiteindelijk worden beslist door scheidsrechters. Dat wil zeggen: door de paljassen van de eredivisie. Daar horen we straks Louis van Gaal nog over. Wijdbeens en in alle staten.

Je zal dezer dagen maar scheidsrechter zijn, in Nederland. Melaatsen met een fluitje. De eens zo zwarte brigade heeft het afgelopen jaar zeker niet geschitterd in kennis en psychologie. Al helemaal niet in amusement. Horken waren het, volgepompt met chagrijn en venijn. Noem ze de Teeven-brigade. Kleine Machiavelli’s die dachten dat ze in een grote wereld leven. Anders gezegd: gecoöpteerde sukkels.

Dick Jol mag niet meer meedoen. Toch de Godfather der arbiters. In een normaal land laat je klasse fluiten. Niet in Nederland, waar arbitrage ballotage is. Vrienden huur je in.

Ik zie het al voor me: Cocu versiert tegen FC Twente een strafschop. De scheidsrechter ziet het niet. Tribunes huilen en krijsen. Loeiende koren maken gehakt van één man alleen. Welaan: Wiedergutmachung. Wat moet een mens anders? PSV wint in het tweede uur na de officiële speeltijd.

Louis van Gaal briest zich zich de longen uit het lijf: ,,In Nederland zijn kapitalisten aan de macht.” Allicht, maar wat hij niet zegt, is dat in de wollen sokken van de heer Scheringa macht schimmel is geworden.

Uiteindelijk is er alleen nog het parfum Louis van Gaal. Een digitale worp in het ijle.