Kijk uit je doppen!

Ik had me voorgenomen wat assertiever te zijn. Als zich in de openbare ruimte afkeurenswaardig gedrag voordeed, zou ik er voortaan iets van zeggen. Niet meer dat wegdrukken van opborrelend ongenoegen, nee, optreden zou ik, de mensen corrigeren en zo een steentje bijdragen aan de strijd tegen onverschilligheid en hufterigheid. Verbeter de wereld en begin bij jezelf! Maar ja: hoe doe je zoiets in een omgeving van korte lontjes en agressie?

Mijn ideaal kwam, schrik niet, uit Duitsland. Wat ik een jaar geleden meemaakte in Hannover, zo moest het gaan. Iemand haalde me op van het station. Al keuvelend door de binnenstad keken we onvoldoende om ons heen. Een fietser vroeg ons kalmpjes of we van het rijwielpad wilden afgaan. „O, sorry”, zei mijn gastheer. We vervolgden onze weg op de stoep.

Een haast terloopse correctie: kom daar in Nederland eens om. Wat in Duitsland normaal is, is hier, zeker in de Randstad, abnormaal. Dus ik aan de slag. Ik fietste met mijn kinderen naar school. We reden over een voorrangsweg. Van rechts stoof een auto vlak vóór ons de weg op. Dat gebeurt wel vaker op die plek, wie wacht nog op een ander.

Briesend van woede hief ik mijn arm naar de bestuurder en schreeuwde iets van ‘kijk uit je doppen man!’ Een beetje alsof de bestuurder ons in levensgevaar had gebracht, wat nu ook weer niet het geval was. Hij had mij geïrriteerd met zijn aan onbeschoftheid grenzende ongeduld. Niet minder, maar ook niet meer.

Het resultaat was een opgestoken vinger van de bestuurder en vier kinderogen die mij vol verbijstering aankeken. Papa was gek geworden. Altijd maant hij de kinderen tot rust en begrip, en nu dit. Toen ze uit school kwamen, begonnen ze er weer over. Wat ik in hemelsnaam aan het doen was.

Waarschijnlijk mocht ik nog van geluk spreken dat aan de opgestoken vinger van die bestuurder geen getatoeëerde arm vastzat, plus een sportschoollichaam dat mij wel even mores zou leren. Maar ik zou toch anderen mores leren? Nou, zo dus niet. Voor je het weet, raast de ergernis door je systeem en bereik je het tegendeel van wat je voor ogen had. De Duitsers hebben iets wat wij missen, en het woord is zelfbeheersing.