De overeenkomst tussen de dieren en onzelieveheer

Kun je Zevendedagsadventist zijn en toch een rol in de politiek spelen?

Ik zou niet weten waarom niet.

Je hebt volgens mij nog altijd Kamerleden die bijvoorbeeld geloven dat wat in Joh. 2:1-11 wordt verteld over de wonderen tijdens een huwelijksfeest in het Galilese dorpje Kana, ook letterlijk zo gebeurd is. Tamelijk kort geleden hadden we nog een staatssecretaris voor mediazaken, die de NPS wilde opheffen, maar die ondertussen gewoon Rozekruiser was, dus ’s avonds met geestverwanten misschien wel tarotkaarten legde, of aan alchemie deed. De vraag of zich in het kabinet of in de Kamer ook leden schuilhouden van de Vergadering van Gelovigen, om nog een andere sekte te noemen, durf ik zonder onderzoek niet te beantwoorden. Maar het zou me niet verbazen.

Je kunt je verzetten tegen al die malligheid. Je kunt ook het liberale standpunt huldigen dat elk mens het recht heeft om in z’n vrije tijd op eigen manier uit z’n bol te gaan. Als hij de volgende ochtend maar weer goed bij z’n hoofd op kantoor komt.

In het geval van Marianne Thieme, die gelooft dat het Laatste Oordeel nabij is, maar die intussen wil blijven ijveren voor scharrelkippen, bevrijde kistkalveren en een tijgerloos circus, ligt het allemaal heel simpel. Ik weet niet in welke volgorde ze het Licht heeft gezien – eerst bij god of eerst bij het dier – maar de religie zat er sowieso in. Tussen het een en het ander zie ik ook nauwelijks enig verschil.

Bent u ooit een belijdende dierenvriend tegengekomen in wiens blik niet het vuur van de fanaticus brandde? Bij Volkert van der G. brandde het misschien erger dan bij Paul Cliteur of bij Mohammed Benzakour, maar het is er bij allemaal, en bij Marianne vanzelfsprekend ook nog functioneel, want ze is tenslotte fractievoorzitter van de Partij voor de Dieren.

Ik wil niet opscheppen, maar ik verbeeld me dat ik ook zonder te weten wie ze was en wat ze deed, in haar oogopslag onmiddellijk de gelovige had herkend. En of het nou om vrijgemaakt, zevendedag, rozekruiserij, artikel 31, broeders en zusters van de vergadering van gelovigen of dierenwelzijn was gegaan – ik had er een vermogen om durven verwedden, en ik was nu dus vermogen geweest.

Zou Maarten ’t Hart dat niet meteen hebben geroken? Die heeft daar toch een neus voor, zou je zeggen. Maarten ’t Hart! Als een echte zendeling gaat hij nu al bijna een halve eeuw onder ons rond met de boodschap dat de beesten uit Genesis 5 tot 10 nooit allemaal in die ene onnozele ark hadden gekund, en dat het in de bijbel ook overigens wemelt van verhalen die je je niet door dominee Nico ter Linden moet laten wijsmaken.

En die man, die samen met Rudy Kousbroek als het ware de Nederlandse Richard Dawkins belichaamt, die zou niet op het eerste gezicht hebben aangevoeld dat een allround gelovig vrouwtje als Marianne voor geen goud de Tweede Kamer ingeduwd had mogen worden?

Hij rook een beetje onraad toen de fractievoorzitster een passage over de evolutietheorie uit haar Europese programma liet schrappen. Maar allà, dacht hij toen – in de politiek bereik je met opportunisme vaak meer dan met principes – het moet nu eerst en vooral om de Dieren gaan. Hij liet de dieren politiek pas in de kou staan, toen Marianne in De Telegraaf haar religieuze vrijetijdsbesteding had uitgevent.

Leiden in last. En dan ontstaat in Leiden (al sinds de dagen van Arminius en Gomarus) altijd de theologische kippendrift die ook nu het land zal verdelen in rekkelijke en precieze dierenvrienden.

Rudy heeft zich met Maarten al solidair verklaard. Mij benieuwen wat Georgina Verbaan doet.

Herlees alle eerdere columns van Jan Blokker op nrc.nl/blokker