Renners stuiterend van de Kemmelberg

De jonge Duitser Marcus Burghardt won gisteren de wielerkoers Gent-Wevelgem.

De semi-klassieker werd ontsierd door vele valpartijen bij de Kemmelberg.

Het hoogste punt van Vlaanderen mag met zijn schamele 156 meter misschien op de lachspieren werken, maar wie de Kemmelberg tijdens de semiklassieker Gent-Wevelgem in volle vaart moet afdalen, vergaat het lachen. Losgeschoten bidons, slippende voorwielen en vallende renners vormden ook gisteren in de 69ste editie van de koers het beeld. „Als ik mijn mouw opstroop kan ik je de littekens van 21 jaar geleden laten zien”, lacht Rabo-ploegleider Adri van Houwelingen als na de finish de discussie losbarst over de gevaarlijke klim. „Ik had toen mijn elleboog gebroken. Wat mij betreft gaat de Kemmelberg er uit, net zoals dat in de Driedaagse van de Panne is gebeurd, maar ik denk dat we volgend jaar weer dezelfde discussie hebben.”

De wedstrijd, verrassend gewonnen door de 23-jarige Duitser Marcus Burghardt, kende een spannende finale, maar de valpartijen beheersten tijdens de tweevoudige afdaling van de Kemmelberg gisteren het beeld. Ook bij Milaan-Sanremo en de Ronde van Vlaanderen waren tal van valpartijen, de Kemmelberg spande de kroon. Met name de Fransman Jimmy Casper raakte ernstig geblesseerd – aan pols en gezicht – maar ook Wim De Vocht, de Australische renner Mathew Hayman (gebroken elleboog), Fabio Sacchi (gebroken bekken) en de Nederlander Aart Vierhouten (diverse kneuzingen) liepen schade op.

Alle reden nog eens kritisch naar de 210 kilometer tussen Deinze en Wevelgem te kijken. Zeker omdat de koers vlak voor de echte klassiekers Parijs-Roubaix en Amstel Goldrace wordt gehouden en de kleinste blessure ‘fataal’ kan zijn voor een goed voorjaar. „Jullie geven de renners pap in de mond om nu te gaan protesteren”, zei wedstrijdleider Hans De Clerq direct na afloop. „Natuurlijk moet die berg erin blijven. Als er een jaar niets gebeurt, speelt die discussie helemaal niet.” Oud-renner Jo Planckaert sprak andere taal. „Moet er eerst een dode vallen voordat men ingrijpt?”

De valpartijen van gisteren staan niet op zichzelf. Omdat het gemiddelde niveau de laatste jaren sterk is gestegen, rijden meer renners dan vroeger mee tot in de finale. En dat maakt de kans op valpartijen groter. „Misschien vallen ook meer coureurs omdat het materiaal steeds stijver wordt. Maar sommige zaken zijn ook gemakkelijk te verhelpen. Wij rijden hier bijvoorbeeld met aluminium bidonhouders, waardoor de bidons niet kunnen vallen. Anderen rijden wellicht met houders van carbon, waardoor de bidons eerder van de fiets vallen”, aldus Rabo-ploegleider Erik Dekker. En juist het vocht uit de bidons maken de kasseien van de Kemmelberg zelfs op een mooie lentedag spiegelglad.

In plaats van over de Kemmelberg praatte Dekker liever over de opvallende rol van Oscar Freire die gisteren voor een groot deel het wedstrijdverloop bepaalde. De Spaanse Raborenner, eerder dit seizoen winnaar van Milaan-Sanremo, zette op 25 kilometer van de meet de aanval in op de koplopers Florent Brard, Roger Hammond en Christophe Mengin die al na veertig kilometer waren ontsnapt. Freire kreeg Burghardt en Alberdi Ventoso mee. In de finale speelden de ploeggenoten Hammond en Burghardt – beiden rijdend voor T-Mobile – het uitstekend uit, waardoor de Spanjaard genoegen moest nemen met een derde plaats.

„Natuurlijk zou Freire ook een belangrijke rol hebben gespeeld in de finale als het op een massasprint was aangekomen. En dan had hij in de achtervolging de steun van de ploeg gekregen. Maar zie ik zijn aanval zeker niet als een fout. Als je nooit niets doet, win je niks”, aldus Dekker.

Freire kon zichzelf troosten met een eerste plaats in het ProTour-klassement die hij overnam van de Spanjaard Alberto Contador. Een middel om de vele valpartijen uit te bannen had de Spanjaard na afloop ook. „De hoeveelheid renners terugbrengen. Dat zou het aantal valpartijen sterk reduceren.”