‘Okee dat men ons retro noemt’

Het zijn een stel hippies die alle muziekstijlen mixen. De Britse groep The Bees treedt zaterdag op tijdens het tweedaagse Motel Mozaïque-festival.

The Bees Foto Andrew Cotterill bees 2.tif Cotterill, Andrew

Op de nieuwe cd van de Britse groep The Bees lijkt ieder liedje uit een ander genre afkomstig: van ska tot soul tot sixties-pop. „Octopus is een afspiegeling van deze tijd”, zegt bassist Aaron Fletcher. „Wij zijn de mixtape-generatie: toen ik jong was, maakten mijn vrienden en ik al tapes voor elkaar, met allerlei verschillende liedjes. Voor de jongste generatie gaat het ook op: iedereen is gewend om zijn iPod op shuffle te zetten. Dan val je dus van de ene stijl in de andere.”

Octopus is de derde cd van The Bees. Dit zeskoppige gezelschap, afkomstig van het Britse Isle of Wight, lijkt op een groep hippies. Ze dragen wollen mutsen, wonen met zijn allen in één huis, hebben zelf hun studio gebouwd. Maar het zijn gewiekste hippies: met hun prachtplaat vol soepele zang en warmbloedige liedjes duwen ze je ongemerkt in de richting van uitgelaten zomergevoel. En hoewel ze ‘retro’ lijken door de sound en hun hang naar de jaren zestig, zijn ze het niet. Want welke sixtiesband slingerde ooit van reggae naar soul, zomerpop en calypso?

De eerste cd van The Bees, Sunshine Hit Me uit 2002, was opgenomen in een schuur in de tuin, de tweede werd opgenomen in de beroemde Abbey Road-studio, en voor het derde album werd speciaal een studio gebouwd: in de kelder van het Bees-huis op Isle of Wight. „We zijn erg lang bezig geweest met het verzamelen van apparatuur via eBay. Ons mengpaneel komt uit Zweden, de zanginstallatie uit Noord-Engeland. Het bouwen van een studio kostte op deze manier veel tijd.” En de apparatuur moest analoog zijn. „Dat was een voorwaarde omdat alle platen die wij goed vinden met dat soort apparatuur gemaakt zijn. Daarom kan ik het ook wel hebben als mensen ons ‘retro’ noemen, dat krijg je als je die sound hebt.”

Het nummer Listening Man klinkt als een teruggevonden liedje uit de beginjaren van Marvin Gaye. Het heeft een authentiek ‘ouderwets’ geknepen geluid in de zang, en zwaar aanzwellende blazers. Een van de hoogtepunten op de cd is de lome swing van het nummer Left Foot Stepdown. Hiermee probeert de groep een nieuwe dans te introduceren. „Het komt van de skank, een Jamaicaanse manier van dansen: allemaal tegelijk linkervoet opzij, armen naar rechts. We doopten het de ‘Left Foot Stepdown’, zoals je vroeger dans-rages had als de ‘Mashed Potato’ of de ‘Chicken Dance’. We zouden het een grote eer vinden als onze dans aanslaat.”