Lachen vergaat renners op Kemmelberg

De jonge Duitser Marcus Burghardt won gisteren de 69ste editie van Gent-Wevelgem. De semiklassieker werd ontsierd door tal van valpartijen, vooral op de Kemmelberg. „Moet er eerst een dode vallen?”

Erik van der Walle

Het hoogste punt van Vlaanderen mag met zijn schamele 156 meter misschien op de lachspieren werken, maar wie de Kemmelberg tijdens de semiklassieker Gent-Wevelgem in volle vaart moet afdalen, vergaat het lachen. Losgeschoten bidons, slippende voorwielen en vallende renners vormden ook gisteren in de 69ste editie van de koers het belangrijkste beeld.

„Als ik mijn mouw opstroop kan ik je de littekens van 21 jaar geleden laten zien”, lacht Rabo-ploegleider Adri van Houwelingen als na de finish de discussie losbarst over de gevaarlijke klim en afdaling. „Ik had toen mijn elleboog gebroken. Wat mij betreft gaat de Kemmelberg eruit, net zoals dat in de Driedaagse van de Panne is gebeurd, maar ik denk dat we volgend jaar weer dezelfde discussie hebben.”

De wedstrijd, verrassend gewonnen door de 23-jarige Duitser Marcus Burghardt, kende een spannende finale, maar de valpartijen beheersten tijdens de tweevoudige afdaling van de Kemmelberg gisteren het beeld. Ook bij Milaan-Sanremo en de Ronde van Vlaanderen waren al tal van valpartijen, maar de Kemmelberg spande gisteren de kroon.

Met name de Fransman Jimmy Casper raakte ernstig geblesseerd – breuken aan pols, jukbeen en kaak – maar ook de Italiaan Marco Velo (breuk in knie, twee ribben en sleutelbeen), de Belg Wim De Vocht (gebroken duim), de Australiër Mathew Hayman (gebroken elleboog), de Italiaan Fabio Sacchi (gebroken bekken) en Servais Knaven en Aart Vierhouten raakten gewond. De Nederlanders renners kwamen er vanaf met diverse kneuzingen.

Alle reden om nog eens kritisch naar de 210 kilometer tussen Deinze en Wevelgem te kijken. Zeker omdat de wedstrijd vlak voor de echte klassiekers Parijs-Roubaix en Amstel Goldrace wordt gehouden en de kleinste blessure ‘fataal’ kan zijn voor een goed voorjaar. „Jullie geven de renners pap in de mond om nu te protesteren”, zei wedstrijdleider Hans de Clercq direct na afloop. „Natuurlijk moet die berg erin blijven. Als er een jaar niets gebeurt, speelt die discussie helemaal niet.” Oud-renner Jo Planckaert sprak andere taal. „Moet er eerst een dode vallen voordat men ingrijpt?”

De valpartijen van gisteren staan niet op zichzelf. Omdat het gemiddelde niveau de van het wielerpeloton de laatste jaren sterk is gestegen, rijden meer renners dan vroeger mee tot in de finale. En dat maakt de kans op valpartijen groter.

„Misschien vallen ook meer coureurs omdat het materiaal steeds stijver wordt. Maar sommige zaken zijn ook gemakkelijk te verhelpen. Wij rijden hier bijvoorbeeld met aluminium bidonhouders, waardoor de bidons niet kunnen vallen. Anderen rijden wellicht met houders van carbon, waardoor de bidons eerder van de fiets vallen”, aldus Rabo-ploegleider Erik Dekker. En juist het vocht uit de bidons maken de kasseien van de Kemmelberg zelfs op een mooie, droge lentedag spiegelglad.

In plaats van over de Kemmelberg praatte Dekker liever over de opvallende rol van Oscar Freire, die gisteren voor een groot deel het wedstrijdverloop bepaalde. De Spaanse Raborenner, eerder dit seizoen winnaar van de openingsklassieker Milaan-Sanremo, zette op 25 kilometer van de finish de aanval in op de koplopers Florent Brard, Roger Hammond en Christophe Mengin, die al na veertig kilometer waren ontsnapt. Freire kreeg Burghardt en Alberdi Ventoso mee. In de finale speelden de ploeggenoten Hammond en Burghardt – beiden rijdend voor T-Mobile – het uitstekend uit, waardoor de Spanjaard genoegen moest nemen met een derde plaats.

„Natuurlijk zou Freire ook een belangrijke rol hebben gespeeld in de finale als het op een massasprint was aangekomen. En dan had hij in de achtervolging de steun van de ploeg gekregen. Maar ik zie zijn aanval zeker niet als een fout. Als je nooit iets doet, win je niks”, aldus Dekker.

Gent-Wevelgem heeft de naam een sprinterskoers te zijn, maar in de afgelopen tien jaar eindigden slechts vier edities in een massale aankomst. Dat was bijvoorbeeld vorig jaar het geval toen de Noor Thor Hushovd won. Vooral door de aanval van Freire kwam het gisteren niet zo ver. De Spanjaard kon zichzelf troosten met een eerste plaats in het ProTour-klassement die hij overnam van zijn landgenoot Alberto Contador.

Een middel om de vele valpartijen uit te bannen had Freire na afloop ook. „De hoeveelheid renners terugbrengen. Dat zou het aantal valpartijen sterk reduceren.”