Hiphopnostalgie met een grote H

Concert: Public Enemy. Gehoord: 11/4, Melkweg Amsterdam

Het is de Amsterdamse Osdorp Posse dat woensdagavond in de grote zaal van de Melkweg de tijdmachine in beweging zet. „Kennen jullie déééze nóóóg?” galmt voorman Def P terwijl zijn dj Daan weer een „rauwe oldschoolbeuker” de zaal in slingert: door scratches aangedreven, hard pompende, kale hiphopbeats. Natuurlijk eindigt energieke set met Moordenaar, de hit waarmee de rapgroep in 1989 vol branie Nederlandstalige rap op de kaart zette en die door het publiek in de Melkweg hard wordt mee geschreeuwd.

De baanbrekende Amerikaanse rapgroep Public Enemy debuteerde twee jaar eerder en is nu toe aan de ‘20th Anniversary Tour’. Op DJ Terminator X na – die de groep in 1999 verruilde voor een struisvogelboerderij in South Carolina – is Public Enemy ongewijzigd. Tijdens de bijna drie uur durende show staan de in camouflage-uniformen gestoken leden van S1W (‘Security of the First World’) strak in de houding en marcheren ze soms een stukje onder leiding van hoofd rapper Professor Griff. De kern van Public Enemy bestaat nog steeds uit de twee tegenpolen Flavor Flav, de schreeuwerige joker die uitgroeide tot de archetypische hiphopsidekick, en Chuck D, de militante voorman van de groep met zijn soms wat monotone, autoritaire rapstijl.

Het is hiphopnostalgie met een grote H. Wanneer Flavor Flav onder zijn sweater zijn karakteristieke wandklok tevoorschijn haalt, ontploft de zaal. Chuck D verzucht na een tirade tegen George W. Bush en Tony Blair, vlak voordat hij aan het activistische Black Steel In The Hour Of Chaos begint: „Dit nummer gaat over oorlog en is alweer bijna twintig jaar oud.” De Nederlandse rapveteraan Deams wordt het podium opgehaald voor een korte freestyle en wordt door Chuck D uitvoerig bewierookt omdat hij twintig jaar geleden, tijdens het eerste concert van Public Enemy in Nederland, ook al rapte.

Public Enemy leunt sterk op oude nummers maar laat die door een gitarist, bassist, DJ en drummer opnieuw interpreteren. Soms gaat dan ten koste van de originele producties, maar het maakt de rauwe hiphop live ook soepeler, met swingende breakbeats, funky riffs en zo nu en dan een brullende rockuitbarsting. De vaart wordt uit de show gehaald met een lange soloset van Flavor Flav zoals hij die wel vaker doet, waarin zijn beperkingen als rapper wel erg duidelijk worden en hij ook nog eens amateuristisch op een drumstel ramt. Het zij hem vergeven. Bijna drie uur lang beukende energie met gebalde vuisten; daar kunnen de jonkies nog wat van leren.