Wat heerlijk ouderwets, je het rambam werken voor een actiegroep

Een lekker ouderwets bericht op de voorpagina van de Volkskrant van gisteren. Het ging erover dat er minder mensen dan ooit in de bijstand zitten (nou ja, minder dan in de afgelopen dertig jaar, wat voor mij hetzelfde is als ooit). Om dat te vieren had de krant mensen opgetrommeld die zich werkschuw noemden: Gertjan van Beijnum (51) en Jan Müter (48), twee mannen die al hun hele leven weigerden te werken. Toegegeven, Jan Müter had in 1982 één jaar gewerkt, bij het Indonesië-comité. Maar dat was omdat hij toen studeerde en geen recht had op een uitkering. Ze hadden, zoals ik al verwachtte, natuurlijk wel vrijwilligerswerk gedaan. ‘We werkten ons het rambam voor de actiegroepen’, aldus Jan. Die had ook een eigen tijdschrift, De luie donder.

Wat heerlijk ouderwets, je het rambam werken voor een actiegroep en je eigen blaadje stencilen! En wat fijn om iets over de bijstand te vernemen. Zoals ik laatst al klaagde, hoor ik nooit meer iets over de bijstand. Vroeger hadden sommige kinderen bij mij op school een bijstandsmoeder, en die had dan bijvoorbeeld een hond, en dan werd er gefluisterd dat die bijstand toch wel erg riant was, omdat je er blijkbaar een middelgrote hond van kon onderhouden. Ook verslond ik in die tijd – we hebben het hier uiteraard over de donkere jaren tachtig – de boeken van M. Mus, een schrijvende bijstandsmoeder. Haar avonturen waren vele malen spannender dan die van, pak ’m beet, die duffe Nils Holgersson, en bovendien Echt Gebeurd.

Daarna moest ik het jaren stellen zonder een woord over de bijstand. Tot gisteren. Gertjan en Jan vertelden dat ze overtuigd ‘bewust betaald baanlozen’ waren, en ze hadden daar ook allerlei boeken over. Het boek Werken is niet leuk, bijvoorbeeld. En Arbeid, een eigenaardig medicijn.

Nu is het waar: werken is niet leuk. Niet altijd, in ieder geval. Maar Arbeid, een eigenaardig medicijn, daar ben ik het niet mee eens. Arbeid is vaak het enige medicijn, zo weet ik al jaren. Zo lijd ik nu al weken aan een nare ziekte (liefdesverdriet) en de beste manier om die ziekte te bestrijden, is arbeiden. Tijdens mijn arbeidsuurtjes denk ik niet aan mijn verdriet, maar aan, bijvoorbeeld, de hond van die bijstandsmoeder. Een bewust betaalde baanloze zal ik dus niet gauw worden. Maar ik wil wel heel graag een abonnement op De luie donder.