Nieuws

De berichtgeving door de audiovisuele media over de bevallingen van prinses Máxima begint een tikkeltje statisch en voorspelbaar te worden. Kunnen we daar niet eens wat aan doen? Temeer omdat ons toch nog minstens – ruwe schatting – twee van zulke bevallingen te wachten staan. De prins heeft zo te zien nog goesting genoeg, en de prinses hoeft niet zelf al die luiers te wassen.

Bij elke bevalling lijkt de nieuwshonger van de media weer groter dan de vorige keer. Des te zwaarder is de teleurstelling als we wéér dezelfde beelden te zien krijgen: van blije mensen voor het Bronovo-ziekenhuis tot verslaggevers die live aan ‘het medische team’ mogen vragen: „Hoe zoudt u de bevalling willen typeren?” (antwoord: „Een vlotte uitdrijving”) en: „Hoe heeft de prins het gedaan tijdens de bevalling?” (antwoord: „Ook rustig”).

Daartussen de beelden van een gelukkige prins die zijn ‘kerngezonde’ baby op hetzelfde kussen presenteert als de vorige keer te midden van hetzelfde medische personeel, plus dezelfde toespraak van premier Balkenende, in toon en taal („Het is vandaag een heugelijke dag...”) inmiddels een ronduit briljante parodie op dergelijke toespraken – hulde daarvoor aan zijn tekstschrijver, die wel eens Wim T. Schippers zou kunnen zijn.

Zo kunnen we nog wel tien bevallingen doorgaan, maar er zal een moment komen waarop zelfs de trouwste royaltyfan doorzapt naar Paul de Leeuw als Nova wéér Jan Reiff erop uitstuurt om Oranjeklanten te interviewen, die op het pleintje voor het Bronovo de Fabeltjeskrant naspelen.

Op deze manier wordt het nationale verzadigingspunt voor koninklijke bevallingen te snel bereikt.

Om dit te voorkomen zou het volk al in een zo vroeg mogelijk stadium bij de gebeurtenissen betrokken moeten worden. Het contrast is nu te groot. We horen negen maanden praktisch niets, en het enige dat we kunnen zien is dat bollende buikje van Máxima. Dan opeens worden we, zomaar op een doordeweekse avond, overspoeld met informatie waar we geen raad mee weten. Bijvoorbeeld dat de prins ‘met een rugzak’ is gearriveerd bij het ziekenhuis. Waarom een rugzak en geen keurige, kalfslederen koffer? Wat zat er in die rugzak? Dat hoor je dan weer niet.

De informatie zou al vanaf het prille begin van de zwangerschap beter gespreid moeten worden. Nu zien we de prins opeens triomfantelijk voor het raam van het ziekenhuis verschijnen: de klus is geklaard. Zulk soort beelden kunnen al in een veel eerder stadium worden getoond. Ik bedoel uiteraard niet meteen na de conceptie, maar wat is er tegen als we de prins zouden volgen op zijn weg naar de drogist voor de aanschaf van een zwangerschapstest? De volgende dag zien we hem, één duim omhoog, blij voor het raam zwaaien met het teststaafje.

Alles zouden we moeten kunnen volgen: ‘de echo’, de gynaecologische rapportages, de zwangerschapsgymnastiek. Die hele zwangerschap en bevalling zouden als het ware één groot ‘persmoment’ moeten worden. Pas dan zijn we optimaal voorbereid als we eindelijk na negen maanden live op álle zenders te horen krijgen: „De vliezen zijn gebroken.”

Breaking news, daar gaat het toch om.