Gewone jongen verslaat reus

De gewone jongen uit Iowa, Zach Johnson, won The Masters, het eerste grote golftoernooi van 2007.

Het fenomeen Tiger Woods eindigde gedeeld tweede.

Hij noemt zich ‘maar een gewone jongen’. Zeker ten opzichte van Tiger Woods, voor wie hij een grenzeloze bewondering heeft. Dat maakte de overwinning van Zach Johnson op The Masters ook zo uitzonderlijk. Zach, de gewone jongen uit Cedar Rapids, Iowa, hield het hoofd koel terwijl ‘the chosen one’ hem op de hielen zat. Met de beheersing die zijn belager vaak zo eigen is, maakte de 31-jarige Amerikaan het karwei af – het groene jasje als beloning.

Het was een adembenemende ontknoping van vier zenuwslopende dagen op de Augusta International, waar een verraderlijk koude wind en keiharde en daardoor supersnelle greens het toernooi de allure gaven van een tombola. Tegenover de opzienbarende rust en trefzekerheid van Johnson, die pas één PGA-toernooi won, stond het rusteloze golf van ’s werelds beste speler op jacht naar zijn vijfde Masterszege. Hoe spectaculair ook soms, met weer adembenemende slagen, Woods was niet in superieure doen. Hoewel hij af en toe spugend, vloekend, teleurgesteld zwaaiend met zijn stokken en voortdurend mopperend op zijn spel nog best zijn dertiende major had kunnen winnen. Maar op beslissende momenten was hij zijn emoties dit keer eens niet de baas.

Dan was er een vogel bij de afslag waardoor hij zijn swing moest onderbreken, dan weer een wesp of een opstekend briesje. Doorgaans doorstaat hij die situaties als een zenmeester, een stapje terug en opnieuw beginnen. Maar als een echt mens wordt ook hem de druk soms te groot. Alle camera’s zijn op hem gericht, elke beweging van zijn lichaam en elke gezichtsuitdrukking wordt geanalyseerd en geïnterpreteerd door commentatoren en toeschouwers. De perfectionist is niet altijd zo perfect als hij en zijn bewonderaars willen.

Een slag op de elfde hole (een par 5) bijvoorbeeld, deed iedereen verstijven. Vier slagen stond hij achter op de onverstoorbare Johnson, twee op de Zuid-Afrikanen Retief Goosen en Rory Sabbatini. De bal lag achter een boom. Wat nu? Woods zette aan voor zijn swing en sloeg zijn stok tegen de boom in tweeën. Maar de bal was geraakt en landde op nog geen 150 meter van de green. Zijn handen deden pijn, maar de par was gered. De Tigershow kon beginnen. Op de dertiende hole maakte Woods zelfs een eagle: een drie op een par-5 hole. Tiger lachte weer. Nog vijf holes en slechts twee slagen achter. Zach Johnson hoorde het applaus en gejuich achter hem. Woods was in aantocht.

Maar Woods kon de druk niet aan. Hij sloeg in het water en vervolgens in de bunker door een opstekend briesje. En hij miste op de zestiende een birdie-putt. „Maar met zo’n fenomeen weet je het nooit. Hij heeft gekkere dingen gedaan”, wist Johnson, die emotieloos en trefzeker doorspeelde.

Goosen, Sabbatini en ook de Engelsman Justin Rose lieten het in de slotfase afweten. Omringd door zijn vrouw, zijn 14 weken oude zoon, door officials en camera’s en microfoons wachtte Johnson op een van die magische slagen van Tiger Woods. Maar die was dit keer niet tot het onmogelijke in staat.

Woods had 72 slagen nodig voor de laatste ronde, Johnson 69. Woods wist het, hij had op de eerste en derde dag eigenlijk al het toernooi verloren. Die beide dagen sloot hij af met twee bogeys op de laatste twee holes. Dat had niet mogen gebeuren. „Ik was gewoon niet in balans.” Na twee opeenvolgende major-overwinningen nu een gedeelde tweede plaats (291 slagen). Woods moet nog even wachten op zijn dertiende zege in een major waarvan er, net als bij de grandslamtoernooien in het tennis, vier per jaar zijn.

Johnson kwam uit op een totaal van 289 slagen, één boven par. „Ze zeggen dat een reus eens zal vallen en dat is nu gebeurd”, zei hij, terwijl hij zijn emoties eindelijk de vrije loop kon laten. „Het is nog mooier om te winnen als je Woods hebt verslagen. Het is verbazingwekkend wat God kan”, zei de streng gelovige Johnson.

Drie jaar geleden won Johnson zijn eerste toernooi, de Bell South Classic. Zondag zijn tweede. In 2001 was hij als toeschouwer op The Masters en keek hij zijn ogen uit. Vorig najaar maakte hij zijn debuut in het (verliezende) Amerikaanse Ryder-Cupteam. Vóór deze Masters stond hij nog 56ste op de wereldranglijst. Zondag sloot hij het toernooi op Augusta International af met de hoogste score in de geschiedenis van The Masters, kreeg hij als een winnaar een cheque van 664.000 dollar en – boven alles – mocht hij zich hullen in het groene jasje, dat hem voor altijd toegang verschaft tot Augusta en The Masters.