De held van de werkende klasse

Steven Gerrard hoopt morgen met Liverpool ten koste van PSV de halve finale van de Champions League te bereiken. De captain van The Reds wil de rest van zijn voetballoopbaan slijten bij de club uit de stad waar hij is geboren en getogen.

Steven Gerrard na zijn doelpunt vorige week tegen PSV, in de kwartfinale van de Champions League. Liverpool won in Eindhoven met 3-0. De return is morgen. Foto AFP Liverpool's midfielder Steven Gerrard celebrates scoring against PSV Eindhoven in their European Champions League quarter final first leg football match at Eindhoven's Philips Stadium, The Netherlands, 03 April 2007. AFP PHOTO / PAUL ELLIS AFP

Elke keer als Steven George Gerrard met zijn auto door de gietijzeren poorten van Anfield Road rijdt, werpt hij eerst even een blik op het gedenkteken van de Hillsborough-ramp. Zijn gedachten gaan dan automatisch terug naar 15 april 1989, de dag dat 96 Liverpool-fans in Sheffield het leven lieten bij de halve finale van de FA Cup tegen Nottingham Forest. Onder de slachtoffers was de tienjarige Jon-Paul Gilhooley, het één jaar oudere neefje van Gerrard. „Ik heb de droom vervuld die we samen hadden”, zegt de nu 26-jarige middenvelder van Liverpool FC in zijn autobiografie Gerrard. „Het grijpt me nog elke dag aan dat hij hier niet meer is. Als ik zijn naam in het koude marmer gegraveerd zie staan, word ik bedroefd en kwaad tegelijk. Ik speel voor Jon-Paul.”

Gerrard is in de voorbije jaren uitgegroeid tot de grote ster en de publiekslieveling van The Reds. De speler, die op 30 mei 1980 in een voorstad van Liverpool, Huyton, ter wereld kwam, is het type voetballer waar de fans op Anfield Road van houden. A working class hero, grootgebracht op de eigen voetbalschool. Een arbeiderszoon met een enorme werklust, een fluwelen techniek en een dodelijk schot. Gerrard is de geboren aanvoerder van Liverpool.

Onder leiding van de nummer acht won de volksclub aan de Merseyside onder meer de Champions League (2005), de UEFA Cup (2001) en twee keer de FA Cup (2001 en 2006). Stevie G werd onderscheiden als het grootste talent van Engeland, de beste speler van de Premier League en Europees middenvelder van het jaar. Als het aan Gerrard ligt blijft hij zijn lievelingsclub, waar hij tot 2009 onder contract staat, eeuwig trouw. „Op dit moment ben ik heel tevreden. Als dat niet verandert, blijf ik hier voor altijd”, zegt hij in een vraaggesprek met The Times.

Al op jeugdige leeftijd wordt Gerrard door zijn vader klaargestoomd als lifetime Liverpool-fan. Pogingen van een oom om hem gek te maken voor Everton leiden tot niets. In de straten van Huyton – een buitenwijk van Liverpool – heeft hij snel één doel voor ogen: Gerrard wil als profvoetballer in de voetsporen treden van buurtgenoten en voormalige Engelse internationals Steve McMahon en Peter Reid. Als talent van Whiston Juniors speelt hij zich op zijn negende in de kijker van het Centre of Excellence van Liverpool FC. Samen met Michael Owen doorloopt de Liverpudlian de jeugdopleiding van het Engelse voetbalbolwerk. Ze trekken vaak dezelfde kleren aan, zodat ze bij partijtjes bij elkaar worden ingedeeld. Gerrard is de aangever en Owen de afmaker.

In november 1997 tekent de spelmaker zijn eerste profcontract. Een jaar later maakt Gerrard als invaller voor Vegard Heggem zijn debuut in de hoofdmacht tegen Blackburn Rovers. Mede door een blessure van Jamie Redknapp speelt hij dat seizoen dertien wedstrijden in het eerste elftal van Liverpool.

Onder de vleugels van de Fransman Gérard Houllier groeit Gerrard uit tot een vaste kracht. Maar net als in zijn puberjaren krijgt de rechtsbenige speler last van groeipijnen. Zijn loopbaan lijkt zelfs even in gevaar. Met de hulp van een Duitse arts weet hij de problemen te overwinnen.

In het seizoen 2000/2001 maakt Gerrard zijn grote internationale doorbraak. De middenvelder komt tijdens vijftig wedstrijden in actie en maakt tien doelpunten. Met Liverpool verovert hij de treble : de League Cup, de FA Cup en de UEFA Cup. De Liverpool-aanhang sluit hem als nieuwe held in de armen. Op een lijst met honderd spelers die de meeste indruk hebben gemaakt op The Kop hoeft Gerrard alleen Kenny Dalglish voor zich te dulden. Topspelers als Kevin Keegan, Ian Rush, Greame Souness en Bob Paisley laat hij achter zich. Kleine jongens in Liverpool willen tijdens partijtjes op straat allemaal Steven Gerrard zijn.

Voor thuiswedstrijden van Liverpool komen steevast talloze supporters uit alle delen van de wereld aan op John Lennon Airport. IJslandse, Noorse, Japanse en Ierse fans lopen met shirtjes met de naam Gerrard en nummer acht op hun rug. In de vervallen straten rondom Anfield zijn vele Gerrard-souvenirs te verkrijgen. Sjaals, foto’s, speldjes, shirtjes en vaantjes met het hoofd van de international zullen woensdagavond voor het duel met PSV weer veel worden verkocht.

In The Albert, een pub naast het stadion, zingt een dronken massa zelfverzonnen liedjes over hun captain. Op de wijs van het nummer Que sera sera klinkt het: Steve Gerrard Gerrard; can pass a ball fourty yards; he’s big and he’s fucking hard; Steve Gerrard Gerrard. Als Gerrard geen voetballer was geworden had hij waarschijnlijk zelf tussen de zingende menigte gestaan. Zijn liefde voor Liverpool is onvoorwaardelijk.

Gerrard is de twijfel voorbij. Drie jaar geleden dacht de prof serieus na over een vertrek bij de club, die in 1990 voor het laatst kampioen van Engeland werd. In 2004 vertrokken zijn leermeester Houllier en zijn grote vriend Michael Owen bij Liverpool. Gerrard werd in de Engelse tabloids bijna dagelijks in verband gebracht met talloze clubs, onder meer Real Madrid, Inter Milaan, Barcelona en aartsrivaal Chelsea. Hij werd verscheurd door de gedachte dat hij Liverpool moest verlaten om grote prijzen te kunnen winnen. Op internetfora werd de voetballer wegens zijn geflirt met Chelsea met de dood bedreigd. Uiteindelijk wist zijn familie hem over te halen Liverpool trouw te blijven. De komst van succestrainer Rafael Benítez sterkte Gerrard in zijn gedachte dat hij de juiste keuze had gemaakt.

Het seizoen 2004/2005 eindigt voor Gerrard en Liverpool in een voetbaldroom. Het Atatürk Olympisch Stadion in Istanbul vormt op 25 mei 2005 het decor van de misschien wel spectaculairste finale in de geschiedenis van de Champions League. In het museum van Liverpool krijgen bezoekers nog dagelijks kippenvel als ze de documentaire over that glorious night in Istanbul bekijken.

Liverpool wordt in de eerste helft zo gekleineerd door AC Milan dat de Engelsen vrezen voor een pak slaag. Na rust brengt Gerrard de stand op 3-1. De stemming slaat om, zeker als Liverpool snel op 3-2 komt. Een paar minuten later misleidt hij de scheidsrechter met een fopduik. Strafschop en 3-3. De finale eindigt in een sensationele strafschoppenreeks. Liverpool wint voor de vijfde keer de belangrijkste Europese voetbalbeker. Gerrard houdt als eerste de Cup boven zijn hoofd. „Hoe kan ik deze club nog verlaten na een avond als deze”, zegt hij na de eindstrijd.

Een paar weken later doet Liverpool een schokkende mededeling voor de fans. Gerrard wil naar Chelsea. Het transferverzoek wordt een dag later weer ingetrokken. Op 7 juni 2005 tekent hij een nieuw contract dat hem voor vier seizoenen aan Liverpool bindt. Gerrard staat erop dat er geen ontsnappingsclausule in het contract wordt opgenomen. Zijn toekomst ligt in de stad aan de Mersey. „Ik zou het heel gek hebben gevonden om op Anfield te moeten spelen in het shirt van een andere club”, zegt hij tegen The Times.

Op 16 juni volgt een nieuw hoogtepunt in het leven van Gerrard. Dan treedt hij in het huwelijk met zijn verloofde Alex Curran. Zij is de moeder van zijn dochters Lilly Ella en Lexie. Hun namen staan op zijn voetbalschoenen gegraveerd.