Tom Waits doet Swiebertje op de pampa

tommiewaits.jpgAls Tom Waits op het podium van het Teatro Alvear verschijnt, maakt hij een paar buigingen en roept in vlekkeloos Spaans Hola. Dan tilt hij twee keer zijn hoedje op, steekt zijn armen gestrekt naar voren en zwaait met tien vingers. Swiebertje struikelt de keuken van Saar binnen. De toeschouwers stampen en gillen. Vanaf vrijdagavond hebben ze vierduizend man sterk een rij gevormd die zich door het centrum van Buenos Aires kronkelde. En toen zaterdagochtend de kassa opende, wisten achthonderd man één van de gratis kaartjes te bemachtigen. Zij kunnen ter gelegenheid van het Internationale Filmfestival luisteren naar een gesprek over film en muziek met de 57-jarige Amerikaanse zanger en acteur. Nooit eerder was Waits in Argentinië. En dat geldt voor heel veel andere grootheden. Het einde van de wereld ligt nu eenmaal niet naast de deur. Veel artiesten kunnen in elk Europees of Amerikaans buurthuis bovendien meer geld verdienen dan in Zuid-Amerika. En dat is jammer voor ze want geen publiek klapt zo hartelijk uitbundig als het Argentijnse.

Het zal ook wel die onwennigheid zijn die verklaart waarom het openbare interview met Waits nogal beroerd verloopt. De vrouwelijke vragenstelster, Mariana Enríquez, mompelt alleen af en toe wat en probeert verder vooral te imponeren met haar enorme decolleté. Haar mannelijke collega Martín Pérez, de knipselmap op schoot, weet ontzettend veel van Waits maar kan niet interviewen. Hij spreekt bovendien nauwelijks Engels. ,,Man, wat een lange vragen stel jij´´, zegt Waits een paar keer kort na de aftrap. Maar het helpt niet.

tom_kip.jpgDe zanger blijft overigens reuze beleefd. Hij wordt alleen steeds baldadiger. Waits vertelt hoe hij vorig jaar ,,in een moment van passie´´ zijn televisie in zijn zwembad gooide. En sindsdien heeft hij moeite beeld te krijgen.

Waits zegt kippen te kunnen hypnotiseren. En legt uit dat inspiratie soms een pijnlijke zaak is. Als de drang om iets te schrijven zich aandient, kun je die niet weerstaan. ,,Terwijl je soms net iets anders aan het doen bent.´´

Het vragenstellen blijft ondertussen lijken op een gesprek tussen Zack en Roberto (Benigni) in de film Down by Law van Jim Jarmusch. ,,Gauw wos iet toe wurk wied Frensies Foort Koopoola?´´

waitsgesprek.jpgWaits is dan inmiddels van de weeromstuit al aan zijn derde literfles water begonnen. En dan staat hij opeens op uit de bruine leren zetel en gaat achter de piano zitten die al de hele avond staat te lonken.

Tom Traubert´s Blues (Waltzing Mathilde) zingt hij. En dan, als toegift, nog een nummer. You can never hold back spring. Een prachtig lied over de lente in het land waar de herfst nu langzaam maar zeker is begonnen. Het waait me een hoedje.

 

 

 

 

 

 

De illustratie is gemaakt door Tejo Verstappen (die Tom Waits kent als zijn broekzak)