Zullen we klaarkomen?

Een jonge, geadopteerde vrouw schrijft over haar ervaringen met Nederlandse mannen.

‘Hij kijkt wel naar porno, maar niet naar mij.’

Dat las ik deze week in Psychologie Magazine. Ik ga elke ochtend met de trein naar mijn werk en dan lees ik meestal een tijdschrift. Sinds een maand of zes ben ik forens. Niet dat er iets mis mee is om forens te zijn, maar ik kan ook weer niet zeggen dat ik ooit heb gedacht: als ik later groot ben ga ik forenzen en dan ga ik staand in een volle trein Psychologie Magazine lezen.

Toen ik eindelijk klaar was met studeren verwachtte mijn familie dat ik een baan zou gaan zoeken. Dat heb ik ook gedaan. Ik ben gaan werken op het gemeentearchief. Dat was niet helemaal wat ze gehoopt hadden gezien mijn studie, maar bij alle andere bedrijven kreeg ik te horen: „We zoeken iemand met meer werkervaring.”

Bovendien zei mama: „En als je me de volgende keer voorstelt aan een jongen hoop ik dat hij wat langer blijft dan die tot nu toe. Net als ik een beetje aan ze ben gewend zijn ze weer verdwenen.”

Ook dat heb ik min of meer gedaan. Ik kreeg een relatie met een topsporter. Hij werkte gewoon op het gemeentearchief, maar in zijn vrije tijd was hij dus topsporter.

Hij deed alles op een vast tijdstip. Opstaan, boodschappen doen, vrijen, eten, trainen. En hij wilde dat ik ook alles op een vaste tijd zou doen. Opstaan, naar bed gaan, klaarkomen. Als we aan het vrijen waren zei hij van die dingen als: „Zullen we over vijf minuten klaarkomen?” En na een tijdje: „Zullen we over drie minuten klaarkomen?” En toen ik daar eens iets van zei, antwoordde hij: „Oh, maar dat hebben meer topsporters.”

Dat ging dus niet lang goed, maar mama vond hem helemaal geweldig. „Waarom heb je hem nou gedumpt?” vroeg ze. „Hij was zo lief en zachtaardig?”

Toen heb ik de gewoon maar de waarheid gezegd. „Omdat hij de hele tijd zei, zullen we over acht minuten klaarkomen? Zullen we morgenochtend om tien voor negen klaarkomen? Daar werd ik gek van.”

Mama antwoordde: „Maar dat is toch heel leuk als een man probeert gelijktijdig met jou een orgasme te krijgen. Dat moet je appreciëren.”

„Mama”, krijste ik, „ik wil nooit met jou over orgasmes praten, hoor je me? Anders maak ik de adoptie ongedaan.”

Vervolgens nam ik me voor geen vriendjes meer voor stellen aan mijn familie.

Maar goed, het antwoord van de psychologe in Psychologie Magazine op de vrouw die klaagde dat er wel naar porno werd gekeken maar niet naar haar was zo grappig dat ik voor het eerst in mijn leven als forens vergat uit te stappen. Die psychologe schreef: ‘Trouwens, ook als u niet seksueel begeerd wordt, kunt u toch bemind worden.’

Ik zat maar naar die zin te staren en ik heb lang en hard gelachen. Alles wat ik nog niet helemaal had begrepen, begreep ik. Het werd me allemaal duidelijk.

Mijn topsporter wilde ook altijd naar porno kijken. Nu vind ik het best af en toe eens voor, tijdens en na het vrijen naar porno te kijken, zo ben ik ook weer. Maar niet altijd!

Toen ik daar iets van zei, antwoordde hij: „Oh, maar dat doen alle topsporters.”