Japans eivangen

In Hoofddorp bereidt Joep Habets zich voor op de paasdagen

Een omelet in Barneveld, een nacht op de Paasberg, een diner bij restaurant Moeder Kip of een lunch in Eibergen, het had allemaal gekund. Om culinair te anticiperen op de Paasdagen prefereert het Etenteam evenwel het eivangen in Senbazuru. Het Japanse restaurant ligt aan het eind van een verkeersdrempelrijk woonerf in Hoofddorp. Het parkeerterrein is omzoomd met voorzieningen als een sporthal, een zwemschool en een kunststof skihelling.

Senbazuru is dak- en waarschijnlijk ook keukendeler met Hollywok. Het motto van het wokrestaurant ‘niet mokken, onbeperkt wokken en weinig dokken’ verleidt mij bijna tot het verleggen van de koers. Je komt zo’n staaltje multiculturele synthese – oosterse gastronomie met Hollandse zuinigheid – niet vaak tegen. De betere helft van het Etenteam wil toch liever eivangen.

Tussen de skihelling en het teppan-yakirestaurant is een Japans tuintje aangelegd, wat een bizar beeld oplevert. In de praktijk is het uitzicht geen punt van belang want binnen is alle aandacht gericht op de verrichtingen van de koks aan de kookplaat. Op een zaterdagavond zit de zaak vol eters in familieverband, nogal eens met kinderen. Die willen natuurlijk ook allemaal eivangen.

Japanse vrouwen in pastelkleurige judopakken doen het voorprogramma. Ze brengen de even dichtgeschroeide, dungesneden ossenhaas, serveren de misosoep en zetten de spullen klaar voor het echte werk. Daarna maken de mannen hun entree achter de bakplaat, gestoken in donkerblauwe judopakken met stoere riemen, waaraan vervaarlijk het kookgereedschap bungelt.

Ze maken er een spektakel van. Ze jongleren met messen, pepermolens en paletmessen. Ze flamberen onvervaard met hoge vlammen. Ze snijden, keren, hakken en bakken niet met de elegante bewegingen die je in andere Japanse restaurants wel ziet als was het ballet, maar wel met veel gevoel voor ritme. Sluit de ogen en je waant je bij een Japans slagwerkconcert.

Het is duidelijk, de show staat hier voorop. Maar er wordt met verse producten gewerkt en onze kok beheerst de technieken van het plaatbakken opperbest. We hebben daarom niet te klagen over achtereenvolgens de groenten, de Sint-Jakobschelp, het stukje zeebaars, de gamba en de perfect saignant gebakken ossenhaas. Dat alles inclusief sake en koffie voor iets meer dan 65 euro per persoon. Het gevaar dat alles naar sojasaus smaakt is hier handig omzeild met enige variatie in sauzen, bijvoorbeeld op basis van avocado.

We delen de bakplaat met een Japans stel. Dat beschouwen we altijd als een goed teken. Maar voor het authentiek Japans gehalte van een aantal onderdelen van de maaltijd, zoals de gemengde sla met slasaus, zou ik mijn hand niet op de kookplaat willen leggen. Dat geldt later uiteraard ook voor het toetje: een pancake met fruit, ijs en een felrose, mierzoet sausje met snoepjessmaak.

Het culinair vermaak bereikt zijn hoogtepunt vlak voor het toetje. De kok bereidt Japanse bami op de plaat, bakt daarbij in een recordtempo een omelet en snijd die razendsnel in kleine plakjes. Zoals zeeleeuwen in de dierentuin de toegeworpen visjes uit de lucht mogen happen, zo proberen de gasten rond de bakplaat de met een paletmes gelanceerde plakjes omelet met de mond op te vangen. De kinderen amuseren zich er kostelijk mee. En wij ook.

Senbazuru, Arnolduspark 10 Hoofddorp 023 5637193. www.senbazuru.nl