Islamitisch machtsvertoon onder de ogen van Musharraf

De fundamentalistische gelovigen van de Rode Moskee in de Pakistaanse hoofdstad Islamabad dagen president Musharraf openlijk uit. Gisteren kondigden ze aan een eigen rechtbank op te zetten.

Vlak voor het einde van zijn ophitsende preek herhaalt Abul Aziz, de voorganger van de Rode Moskee in de Pakistaanse hoofdstad Islamabad, nog eens zijn waarschuwing. „Als de regering ons probeert tegen te houden, staan er honderdduizenden Talibaan (religieuze studenten) klaar om zelfmoordaanslagen te plegen.”

Even later schalt het door de megafonen: ‘Al jihad, Al jihad (vecht voor Allah)’. De tjokvolle moskee lijkt bijna te schudden als alle aanwezigen de woorden herhalen.

Nooit eerder hebben militante moslimgelovigen zich met zo veel machtsvertoon laten zien en horen in de Pakistaanse hoofdstad als deze vrijdag. Van heinde en verre zijn ze ’s ochtends naar Islamabad afgereisd, met auto’s en busjes. Het doel van de duizenden mannen, gekleed in hun traditionele gewaden: het bijwonen van een conferentie over jihad (de heilige strijd tegen degenen die islam bedreigen) en shari’a (islamitisch recht), georganiseerd door de Rode Moskee.

De straat voor de moskee is afgezet met touwen. Overal staan jonge studenten met bamboestokken. Op het dak op de Jamia Hafsa-madrassa (koranschool), vlak naast de moskee, staan tientallen studentes in zwarte niqab.

Binnen de muren van het moskeeterrein zitten en lopen talloze mannen. Iedereen wordt bij binnenkomst gefouilleerd. En als de donderpreek van Aziz is begonnen, dan is er geen plaats meer over in het gebedshuis.

Aziz is de broer van Abdul Rashid Ghazi, leider en spreekbuis voor de buitenwereld van de Rode Moskee in Islamabad. Ghazi is de nieuwe kwelgeest van de Pakistaanse president en legerleider Pervez Musharraf. Musharraf wil zo graag van Pakistan een moderne, verlichte staat maken – naar het voorbeeld van Turkije. Voor extremistische madrassa’s en haat predikende geestelijken zou geen ruimte zijn in zo’n modern Pakistan.

Maar onder de neus van de president laten Ghazi en zijn broer zien dat extremisme ook in Islamabad kan gedijen. Musharraf is, zo roept Aziz ook tijdens zijn preek, slechts een marionet van het verdorven Westen.

Daarom ook kondigt Ghazi vandaag aan dat de moskee zijn eigen shari’a-rechtbank gaat opzetten, een juridisch systeem volgens islamitisch regelgeving, dat parallel aan het rechtsysteem van de overheid moet functioneren.

Neemt Ghazi daarmee niet het recht in eigen hand? Nee, zegt hij, als hij zijn gezicht even later buiten de moskee vertoont. Hij somt op waarom niet. De president toont zelf geen respect voor de grondwet (daarmee refererend aan het op non-actief zetten van opperrechter Chaudhry, waarover in Pakistan grote ophef is ontstaan). Hij laat duizenden bordelen ongemoeid en staat dvd-winkels toe die obscene films verkopen .

Ghazi zegt: „Als de overheid niet optreedt tegen prostitutie en obscene films, dan moeten wij het zelf doen.”

Buiten de moskee is Ghazi even komen kijken naar een berg video’s en enkele dvd’s. De honderden films op het grasperkje maken onderdeel uit van de propagandacampagne van de moskee – er liggen voornamelijk video’s, een systeem dat ook in Pakistan in onbruik is geraakt. De eigenaar van een dvd-winkel zou ze hebben gebracht. Omdat hij zou hebben ingezien dat de films in strijd met de geest van de islam zijn, zegt Ghazi. Op deze grote hoop liggen films als Out of Time (met Denzel Washington), Mangal Pandey (een Bollywoodfilm met Amir Khan) en een video over Amerikaans worstelen. Het zijn volgens Ghazi obscene films. Na het vrijdagmiddaggebed zullen de films worden verbrand onder luid geschreeuw van leuzen over jihad van honderden moskeegangers.

Ghazi is een zacht pratende man, die weet hoe hij de westerse media moet toespreken. Met zijn brilletje en beheersing van het Engels, wijkt hij enigszins af van de stereotype conservatieve geestelijke. Nee, zegt hij, „we zullen de muziek en dvd-winkels niet met geweld sluiten, maar we zullen de eigenaren vriendelijk blijven vragen te stoppen met de verkoop van obsceen materiaal.”

Wie niet luistert loopt straks echter wel het risico dat hij door de de shari’a-rechtbank van de Rode Moskee wordt berecht.

Ghazi en zijn moskee praktiseren de ultraconservatieve Deoband-school van islam, dezelfde stroming waartoe de Talibaanbeweging uit Afghanistan behoort. Ghazi en zijn broer zijn grote fans van Osama bin Laden – Ghazi heeft Bin Laden in 1998 ontmoet in Kandahar. En Aziz laat niet na om in zijn vrijdagpreken Bin Laden op te hemelen – uitspraken waarvoor hij nooit is gearresteerd.

Waarom Musharraf geen actie onderneemt tegen de broers en hun volgelingen is voer voor samenzweringstheorieën in Islamabad. Een voor de hand liggende uitleg is dat de president een gewelddadige crisis probeert te vermijden, zegt Gohar Iqbal, journalist van het Pakistaanse dagblad Sahafat.

Een andere is dat Musharraf zo de wereld kan laten zien dat extremisme in Pakistan nog lang niet bestreden is; een klus waarvoor natuurlijk alleen de president de komende jaren geschikt is, in zijn ogen. Dit jaar zijn er presidentsverkiezingen.

Iqbal zegt: „Je kunt het ook omdraaien: misschien ziet het Westen nu in dat Musharraf helemaal niet de juiste man is voor Pakistan. Het extremisme is tijdens zijn bewind alleen maar toegenomen.”