Epidaurustheater

In uw artikel over de akoestiek van het oud-Griekse Epidaurus-theater miste ik een detail, de `bankranden`. (`De bankjes in het Epidaurustheater zijn een ideaal geluidsfilter`, W&O 31 maart). De stenen banken van het amphitheater zijn in feite een opeenstapeling van ringvormige vertikale muurtjes van stoelhoogte, die naar boven toe steeds wijder worden. Roep in gedachten omhoog tegen een hoge vlakke stenen muur en de geluidgolven zullen als tegen een spiegel verder omhoog kaatsen en in de ruimte verdwijnen. Roep echter vanuit het centrum van een amphitheater en het geluid zal door elke gladde vertikale bankring terugkaatsen naar een nog hoger punt recht boven de spreker. Bij massief stenen banken met een rechthoekig profiel werkt het zo. Het resultaat is helemaal niet indrukwekkend, zoals wij o.m. konden constateren in de amphitheaters van Palea Epidavros (verderop aan zee) en later ook in Delphi.

De akoestische truc van de bouwmeesters van Epidaurus is even geniaal als simpel. Ook hier massief stenen banken, maar het zitvlak ervan buigt onder de knie terug naar achteren en vervolgens met een mooie ronding naar een vertikaal stukje daaronder. Geluid van beneden kaatst dus tegen een vertikale + holle cilindervormige geluidsspiegel terug naar arena en binnenruimte met publiek.

Het akoestisch resultaat is een droom! Op de bovenste gallerij zongen we heel zacht een duetje van Purcell, werden beneden echter heel duidelijk gehoord en hebben het dus daar nog eens overgedaan voor flink wat publiek. Epidaurus weerkaatst niet alleen geluid, maar ook een dierbare herinnering.