Dex Elmont leert harde les

Dex Elmont was ruim een week geleden de enige Nederlandse judoka die verklaarde voor een medaille naar de Europese kampioenschappen in Servië te gaan. Gisteren werd hij in de Beogradska Arena vijfde.

Judoka Dex Elmont leek tientallen seconden voor het einde van de partij tegen Benjamin Darbelet plotseling te beseffen dat het hem niet ging lukken. Dat de puntenachterstand op de Fransman te groot was om een bronzen medaille te winnen bij de Europese kampioenschappen in Belgrado. Weg waren de ingetogenheid en de berusting die Elmont doorgaans uitstraalt. Stampvoetend nam hij zijn plaats in op de tatami voor een vruchteloze laatste aanval, waarna hij met gebalde vuisten de judomat verliet.

Met zijn handen in de zakken van een wijde legerbroek stond Elmont ruim een week geleden bij het bescheiden kantoor van de judobond in Nieuwegein. Het werd tijd die lege zakken eens te vullen, stelde hij. Clubgenoten bij het Haarlemse Kenamju als Dennis en Elco van der Geest en zijn twee jaar oudere broer Guillaume Elmont behaalden medailles op EK, WK en Olympische Spelen. Alleen hij bleef achter, zo voelde het. Dat Dex Elmont pas drieëntwintig jaar is en dat ouders en trainers bezweren dat zijn tijd nog komt, deed er niet toe.

„Ik heb echt wel geduld, maar ik voel dat ik er nu klaar voor ben. Ik zit goed in mijn vel en ik ben scherp in mijn hoofd. Ik moet leren nóg dwingender te judoën, maar mentaal ben ik sterker geworden”, zei Elmont die als enige van de Nederlandse ploeg een medaille voor ogen had bij het optreden in Servië. En dat terwijl hij eerder dit jaar bij de sterk bezette Super A-toernooien van Parijs en Hamburg in de eerste ronde werd uitgeschakeld.

In de Beogradska Arena kwam Elmont gisteren door de eerste ronden met overwinningen op de Bulgaar Martin Ivanov, de Hongaar Miklos Ungvari en de Armeniër Armen Nazaran. In de halve finale ging het mis tegen Zaza Kedelashvili, de regerend Europees kampioen in de gewichtsklasse tot 66 kilogram, die later op de dag zijn titel zou prolongeren. Elmont oogde al snel vermoeid, maar vocht een goede partij tegen de gehaaide Georgiër en verloor uiteindelijk op een straf wegens passiviteit.

Hoewel hij zei zich voor een gevecht om een bronzen medaille opnieuw te kunnen opladen, was ook de Fransman Darbelet te sterk. Minuten na afloop van de partij om de derde plaats was de boosheid nog niet verdwenen. Elmont wilde niets weten van een rangschikking in de olympische kwalificatieprocedure die in Belgrado begon. „Die punten kunnen me gestolen worden, als ik die medaille maar had. Ik heb spijt dat ik hem niet harder heb aangepakt. Misschien heb ik nu meer aansluiting gekregen bij de Europese top, maar het positieve van dit toernooi kan ik nu even niet zien.”

Elmont, die voor Deborah Gravenstijn (knap zevende na bijna twee jaar blessureleed), Shareen Richardson en Ruben Houkes met een vijfde plaats het beste Nederlandse resultaat behaalde op de openingsdag, ontworstelt zich door het optreden in de stad aan de Donau niet aan het stempel ‘broertje van Guillaume’. De oudste van de twee broers van Surinaamse afkomst werd in 2005 verrassend wereldkampioen in Caïro in de gewichtklasse tot 81 kilogram. Hij revancheerde zich destijds voor de vijfde plaats bij de EK in Rotterdam, waar hij titelfavoriet was.

Maar dat is volgens Dex Elmont geen voorbode voor de wereldkampioenschappen in Rio de Janeiro. „Sommige talenten komen in één keer, anderen doen het stap voor stap.”

Het zijn woorden die technisch adviseur Cor van der Geest van de judobond, die vanaf de tribune bondscoach Maarten Arens bijna overschreeuwde bij de coaching van Elmont, kan onderschrijven. „Dex is gewoon nog even langer bezig. Hij heeft absoluut de instelling van een topsporter, maar doorloopt het groeiproces naar volwassenheid en hardheid, de wil om al die kerels te vermoorden. Ik moet hem nog eens vragen of hij bangig was in de laatste partij.”

De ervaren judocoach Van der Geest kent beide broers van de trainingen bij Kenamju. „Het zijn trotse jongens, dikke vrienden van elkaar, technisch allebei goed maar op de mat totaal verschillend. Guillaume is heel compact, waar Dex juist een sierlijke judoka is. Tegen Guillaume heb ik wel eens gezegd dat hij het talent heeft de grootste judoka van Nederland ooit te worden, als hij onvoorwaardelijk voor zijn sport kiest. Dat zie ik bij zijn broer nog niet. Maar Dex is een harde werker, het gaat nog komen.”