Debat over Iran en de Britten

Vorige week, terwijl de Europese Unie vijftig jaar vrede, vrijheid en solidariteit vierde, werden vijftien Europeanen in Iraakse territoriale wateren gekidnapt door de Iraanse Revolutionaire Garde. Terwijl ik dit schrijf, worden die veertien Europese mannen en één Europese vrouw al een week lang op een onbekende plaats vastgehouden en ondervraagd. [...] Als Europa is wat het zegt te zijn, wat gaat het dan hier aan doen? Waar blijft die solidariteit? Waar blijft het optreden?

Timothy Garton Ash in NRC Handelsblad, 29 maart

We waren onderweg in de boten toen we werden gearresteerd door Iraanse militairen omdat we kennelijk Iraanse wateren waren binnengegaan. Ik zou willen dat we het niet hadden gedaan, want dan zou ik nu veilig thuis bij jullie zijn. Het spijt me zo dat we het hebben gedaan [...] Ik heb een brief aan het Iraanse volk geschreven om ons te verontschuldigen voor het betreden van hun wateren.

Uit de brief van de enige vrouwelijke gevangene Fay Turney, afgedrukt op 29 maart

Ons belang is dit probleem zo snel mogelijk op te lossen. Het kan worden opgelost en er is geen reden voor een gerechtelijk onderzoek. Een delegatie moet opheldering verschaffen over de vraag of zij in onze territoriale wateren zijn geweest of niet.

Irans belangrijkste onderhandelaar Ali Larijani voor Channel 4 News, 2 april

We hebben in alle opzichten voor een gematigde benadering gekozen: vastberaden maar kalm, niet onderhandelen maar ook niet de confrontatie zoeken. [...] Tegen het Iraanse volk wil ik eenvoudig dit zeggen: wij dichten u geen kwade bedoelingen toe. Integendeel, wij respecteren Iran als een oude beschaving, als een natie met een trotse en waardige geschiedenis.

Tony Blair in The Independent, 5 april, na de vrijlating van 15 Britse marinemensen

Wat het motief ook is, één les is duidelijk: Iran laat zich moeilijk intimideren.

The Economist, 7 april