de official

Er hangt een dichte kruitdamp in de ondergrondse schietbaan, de schijven zijn amper zichtbaar. Voor astmapatiënten is dit niet het juiste tijdverdrijf. Winterswijk is een gemeente van schutters; niet minder dan zes verenigingen knallen er daar lustig op los. John Lennon zaliger zong het al: Happiness is a warm gun. Vandaag duelleert men met antieke geweren. Van vóór 1900, daarvoor is geen vergunning nodig. Weer wél voor het thuis gieten van de loden kogels. Wapenliefhebbers uit het gehele land zijn niet te paard maar in hun auto’s naar hier gekomen. In de kantine klinkt westernmuziek, het linedancen laat men vandaag godzijdank achterwege. De deelnemers hebben zich met veel fantasie gekleed als heuse woudlopers en beverjagers en oliën, poetsen en strelen omzichtig hun kostbare wapens. In een zithoek kan men zich laten inschrijven na een kaart met daarop het licentienummer overlegd te hebben. Want hoewel het illegale wapenbezit angstaanjagende vormen begint aan te nemen, proberen de schietverenigingen hun zaakjes op orde te houden. Er is een ballotagecommissie, onder de 18 mag er alleen maar met luchtdruk geschoten worden. Er zijn hier geen agenten lid, die beschieten elkaar liever met verfbolletjes – of men iemand (virtueel) heeft neergelegd is dan ogenblikkelijk zichtbaar. Uit een voormalige kauwgomballenautomaat kan men à raison van vijftig eurocent de hoogst noodzakelijke oordoppen trekken.

Dit is de 37ste aflevering van een serie over officials in de sport.